పోతన తెలుగు భాగవతము/అష్ఠమ స్కంధము/జగనమోహిని కథ

వికీసోర్స్ నుండి
Jump to navigation Jump to search

జగనమోహిని కథ

తెలుగు భాగవతము (మూస:పోతన తెలుగు భాగవతము/అష్ఠమ స్కంధము/)
రచయిత: పోతన


(తెభా-8-393-సీ.)[మార్చు]

క యెలదోటఁలోనొకవీథి నొకనీడఁ;
గుచకుంభముల మీఁదఁ కొంగుఁ దలఁగఁ
బరికాబంధంబుఁ గంపింప నుదుటిపైఁ;
జికురజాలంబులు జిక్కుపడఁగ
నుమానమై మధ్య ల్లాడఁ జెక్కులఁ;
ర్ణకుండల కాంతి గంతు లిడఁగ
నారోహభరమున డుగులుఁ దడఁబడ;
దృగ్దీప్తి సంఘంబు దిశలఁ గప్ప

(తెభా-8-393.1-తే.)[మార్చు]

వామకరమున జాఱిన లువఁ బట్టి
నక నూపుర యుగళంబు ల్లనంగఁ
గంకణంబుల ఝణఝణత్కార మెసఁగ
బంతిచే నాడు ప్రాయంపుటింతిఁ గనియె.

(తెభా-8-394-వ.)[మార్చు]

కని మున్ను మగువ మరగి సగమయిన మగవాఁ డమ్మగువ వయో రూప గుణ విలాసంబులు దన్ను నూరింపం గనుఱెప్ప వ్రేయక తప్పక చూచి మెత్తనయిన చిత్తంబున.

(తెభా-8-395-శా.)[మార్చు]

కాంతాజనరత్న మెవ్వరిదొకో? యీ యాడురూపంబు ము
న్నే ల్పంబుల యందుఁ గాన; మజుఁ డీ యింతిన్ సృజింపంగఁ దా
లే కుం టెల్ల నిజంబు; వల్లభత నీ లీలావతిం జేరఁగా
నే కాంతుండుఁ గలండొ? క్రీడలకు నాకీ యింతి సిద్ధించునే?

(తెభా-8-396-వ.)[మార్చు]

అని మఱియుం జెఱకువిలుతుని మెఱవడిఁ దరపిన నెఱబిరుదు వెఱంగుపడం దెఱవ దుఱిమికొనిన తుఱుము బిగిముడి వదలి కదలి భుజముల మెడల నొడల నదరి చెదరిన కురులు నొసలి మృగమద తిలకంపుటసలు మసల, విసవిస నగుమొగము మెఱుంగులు దశదిశలం బసలు కొలుపఁ, జిఱునగవు మెఱయ, నునుఁ జెమటం దడంబడి పులకరములు గులకరములు గొన, హృదయానందకందం బగు కందుకంబు గరారవిందంబునం దమర్చి, యక్కునం జేర్చి, చెక్కున హత్తించి, చుబుకంబు మోపి, చూచుకంబులం గదియించి, నఖంబుల మీటుచు, మెల్లమెల్లన గెల్లాడు కరకమలంబులం గనక మణి వలయంబులు ఝణఝణ యనం గుచకలశంబు లొండొంటి నొరయ, నెడమఁ గుడిం దడంబడఁ గ్రమ్మన నెగురఁ జిమ్ముచు, నెగురఁ జిమ్మి తనకుఁదానె కొన్ని చిన్నపన్నిదంబులు చేసికొని బడుగు నడుము బెడఁకి వడవడ వడంక నఱితి సరులుఁ గలయంబడఁ దిరుగుచు, తిరుఁగు నెడఁ బెనఁకువలుగొనఁ జెవుల తొడవుల రుచులు గటముల నటనములు సలుపఁ బవిరి తిరిగి యొడియుచు, నొడిచి కెలంకులన్ జడియుచు, జడిసి జడను పడక వలువ నెలవు వదలి దిగంబడం, గటిస్థలంబునఁ గాంచీ కనకమణి కింకిణులు మొరయఁ జరణకటకమ్ములు గల్లుగల్లుమనం, గరకంకణమణి గణములు మెఱయ మితితప్పిన మోహాతిరేకం బుప్పొంగ వెనుకొని యుఱుకి పట్టుచుఁ, బట్టి పుడమిం బడవైచి, పాటు వెంటన మింటికెగసి గెంటక కరంబునం గరంబు దిరంబయి పలుమఱు నెగయ నడుచుచు, నెగయు నెడం దిగంబడు తఱిని నీలంపు మెఱుంగు నిగ్గుసోగ పగ్గంబుల వలలువైచి రాఁ దిగిచిన పగిది వెనుకొనంగ, విలోకన జాలంబులు నిగిడించుచు, మగిడించుచుఁ గరలాఘవంబున నొకటి, పది, నూఱు, వేయి చేసి నేర్పులు వాటించుచు, నరుణ చరణకమల రుచుల నుదయ శిఖరి శిఖర తరణి కరణి చేయుచు, ముఖచంద్ర చంద్రికలఁ జంద్రమండలంబులు గావించుచు, నెడనెడ నురోజ దుర్గ నిర్గత చేలాంచలంబు జక్క నొత్తుచుం, గపోలఫల కాలోల ఘర్మ జలబిందు బృందంబుల నఖాంకురంబుల నోసరించుచు, అరుణాధరబింబఫల భ్రాంత సమాగత రాజకీరంబులం జోపుచు, ముఖసరోజ పరిమళాసక్త మత్తమధుపంబుల నివారించుచు, మందగమనాభ్యాస కుతూహలాయత్త మరాళ యుగ్మంబులకుం దలంగుచు, విలాస వీక్షణా నందిత మయూర మిథునంబులకు నెడగలుగుచుఁ, బొదరిండ్ల యీఱములకుం బోక మలంగుచు, కరకిసలయాస్వాద కాముక కలకంఠ దంపతులకు దూరమగుచు, దీఁగ యుయ్యెలల నూగుఁచు, మాధవీ మండపంబు లెక్కుచుఁ, గుసుమరేణు పటలంబుల గుబ్బళ్ళు ప్రాకుచు మకరందస్యంద బిందుబృందంబు నుత్తరించుచుఁ, గృతక శైలం బుల నారోహించుచుఁ, బల్లవ పీఠంబులం బథిశ్రమంబు పుచ్చుచు, లతాసౌధభాగంబులఁ బొడచూపుచు, నున్నత కేతకీ స్తంభంబుల నొరగుచుఁ, బుష్పదళఖచిత వాతాయనంబులం దొంగిచూచుచుఁ, గమలకాండపాలికల నాలంబించుచుఁ, జంపక గేహళీ మధ్యంబుల నిలువంబడుచుఁ, గదళికాపత్ర కవాటంబుల నుద్ఘాటించుచుఁ, బరాగ నిర్మిత సాలభంజికా నివహంబుల నాదరించుచు, మణికుట్టిమంబుల మురియుచుఁ, జంద్రకాంత వేదికల నొలయుచు, రత్నపంజర శారికానివహంబులకుం జదువులు చెప్పుచుఁ, గోరిన క్రియంజూచుచు చూచిన క్రియ మెచ్చుచు, మెచ్చిన క్రియ వెఱఁగుపడుచు, వెఱఁగుపడిన క్రియ మఱచుచు, మఱవక యేకాంతం బగు నవ్వనాంతం బున ననంత విభ్రమంబుల జగన్మోహినియై విహరించుచు నున్న సమయంబున.

(తెభా-8-397-ఆ.)[మార్చు]

వాలుఁగంటి వాఁడి వాలారుఁజూపుల
శూలి ధైర్యమెల్లఁ గోలుపోయి
ఱలి యెఱుకలేక ఱచె గుణంబుల
నాలి మఱచె నిజగణాలి మఱచె.

(తెభా-8-398-వ.)[మార్చు]

అప్పుడు

(తెభా-8-399-ఆ.)[మార్చు]

గురవైచి పట్ట నెడలేమి చే దప్పి
వ్రాలు బంతి గొనఁగ చ్చునెడను
డతి వలువ వీడి డియె మారుతహతిఁ
జంద్రధరుని మనము సంచలింప.

(తెభా-8-400-మ.)[మార్చు]

రు చిరాపాంగిని వస్త్రబంధనపరన్ రోమాంచ విభ్రాజితం
గు భారానమితం గరద్వయపుటీ గూఢీకృతాంగిం జల
త్క బంధం గని మన్మథాతురత నాకంపించి శంభుండు ల
జ్జ లింపం దనకాంత చూడఁ గదిసెం జంద్రాస్య కేల్దమ్మికిన్.

(తెభా-8-401-ఆ.)[మార్చు]

దము చేరవచ్చు ఫాలక్షుఁ బొడగని
చీర వీడిపడిన సిగ్గుతోడ
గువ నగుచుఁ దరుల మాటున డాఁగెను
వేల్పుఱేఁడు నబల వెంటఁ బడియె.

(తెభా-8-402-మ.)[మార్చు]

ప్ర లోద్యత్కరిణిం గరీంద్రుఁడు రమింపన్ వచ్చు లీలన్ శివుం
లా పోకుము పోకుమీ యనుచు డాయం బాఱి కెంగేలఁ ద
త్క రీ బంధము పట్టి సంభ్రమముతోఁ గౌగిళ్ళ నోలార్చె నం
హిః ప్రక్రియ నెట్టకేనిఁ గదియం ద్బాహునిర్ముక్త యై.

(తెభా-8-403-సీ.)[మార్చు]

వీడి వెన్నున నాడు వేణీభరంబుతో;
ఘన భారాగత శ్రాంతితోడ
మాయావధూటి యై రలిచుచుచుఁ బాఱు;
విష్ణు నద్భుతకర్ము వెంటఁదగిలి
యీశాను మరల జయించె మరుం డనఁ;
రిణి వెన్కను కరి రణిఁ దాల్చి
కొండలు నేఱులుఁ గొలఁకులు వనములు;
దాఁటి శంభుఁడు చనం న్మహాత్ము

(తెభా-8-403.1-తే.)[మార్చు]

నిర్మలామోఘ వీర్యంబు నేలమీఁదఁ
డిన చోటెల్ల వెండియుఁ బైడి యయ్యె
రణి వీర్యంబు పడఁ దన్నుఁదా నెఱింగి
దేవ మాయా జడత్వంబు దెలిసె హరుఁడు.

(తెభా-8-404-క.)[మార్చు]

దాత్మకుఁడగు శంభుఁడు
గిడెను హరి నెఱిఁగి తనదు మాహాత్మ్యమునన్
వి తత్రపుఁడై నిలిచెను
గువతనం బుడిగి హరియు గవాఁ డయ్యెన్.

(తెభా-8-405-ఆ.)[మార్చు]

కాము గెలువవచ్చుఁ గాలారి గావచ్చు
మృత్యుజయముఁ గలిగి మెఱయవచ్చు
నాఁడువారి చూపుటంపఱ గెలువంగ
శము గాదు త్రిపురవైరి కైన.

(తెభా-8-406-వ.)[మార్చు]

ఇట్లు పురుషాకారంబు వహించిన హరి హరున కిట్లనియె.

(తెభా-8-407-సీ.)[మార్చు]

నిఖిలదేవోత్తమ! నీ వొక్కరుఁడు దక్క;
నెవ్వఁడు నా మాయ నెఱుఁగ నేర్చు?
మానిని యైన నా మాయచే మునుఁగక;
ధృతి మోహితుండవై తెలిసి తీవు
కాలరూపంబునఁ గాలంబుతోడ నా;
యందును నీ మాయ ధివసించు
నీ మాయ నన్ను జయింప నేరదు నిజ;
కృతాత్ములకు నెల్ల నుపలభ్య

(తెభా-8-407.1-తే.)[మార్చు]

మిపుడు నీ నిష్ఠ పెంపున నెఱిఁగి తనుచు
త్కరించిన సఖ్యంబు చాల నెఱిపి
క్షతనయ గణంబులుఁ న్నుఁ గొలువ
వుఁడు విచ్చేసెఁదగ నిజ వనమునకు.

(తెభా-8-408-శా.)[మార్చు]

పా రావారము ద్రచ్చుచో గిరి సముద్యద్భారమై కచ్ఛ పా
కా రుండైన రమేశువర్తనము నార్ణింపఁ గీర్తింప సం
సా రాంభోనిధిలో మునుంగు కుజనుల్ సంశ్రేయముం బొంది వి
స్తా రోదార సుఖంబుఁ జెందుదురు తథ్యం బెంతయున్ భూవరా!

(తెభా-8-409-మ.)[మార్చు]

మిన్ దైత్యుల నాఁడురూపమున మోహింపించి పీయూషముం
లితాపన్నులకున్ సురోత్తములకుం క్కన్ విభాగించి ని
ర్మ రేఖన్ విలసిల్లు శ్రీవిభునిఁ దన్మాయావధూరూపముం
లఁతున్ మ్రొక్కుదు నాత్మలోన దురితధ్వాంతార్క రూపంబుగన్.

(తెభా-8-410-వ.)[మార్చు]

అని చెప్పి శుకుం డిట్లనియె.
 : : 21-05-2016: : గణనాధ్యాయి 13:05, 22 సెప్టెంబరు 2016 (UTC)