నాగమ్మ : న్యాయమూర్తి ప్రభువువారిదే దురాశా! ఇది ఎన్నడూ వినని మాట.
నలగామ : నేను సర్వతంత్ర స్వతంత్రుణ్ణి! రాజనీతి విశారదుణ్ణి! చాళుక్య వీర సోమేశ్వరుడి సామంతుడివని అవమానం చేసిన తరువాత అర్ధరాజ్యమివ్వట మనేదే అసంభవము. కూతురికి అతడు ఈ రాజ్యాన్ని అంతా అరణంగా ఇచ్చినా నేను వదిలిపెట్టను. యుద్ధరంగంలో అతడే ఎదురు నిల్చినా నిలిచి నిలుపుకుంటాను.
నాగమ్మ : (కాకఎక్కించే కంఠంతో) ప్రభూ! మీలో క్షాత్రం చచ్చిపోయిందని వాళ్ళ అభిప్రాయం.
అలరాజు : అయితే కక్ష ఈ విధంగా పెంచుకోవలసిందేనా?
నాగమ్మ : ప్రభువు వారికి ఇష్టమైతే అన్నదమ్ములు అయిదుగురికీ అయిదు ఊళ్ళు ఇస్తే బాగుంటుంది.
అలరాజు : బ్రహ్మన్న మంత్రులవారు నన్నిక్కడికి తిరిపెమెత్తటానికి పంపలేదు.
నరసింహ : అయిదు ఊళ్ళుమటుకెందుకు? అడుగైనా.......
అలరాజు : ఇవ్వరా? అంతేనా?
నలగామ : ఆ మాటకు వస్తే అంతే.
అలరాజు : ఇక మీ కక్షలు కదనరంగం తీర్చవలసిందేనా?
నాగమ్మ : ప్రభూ! ఈ బెదిరింపులు ఇంకా ఎంతకాలం సాగిస్తారు తెగవేసి చెప్పక?
నలగామ : రాజూ! వాళ్ళకు అడుగైనా ఇవ్వము. ఇష్టం వచ్చింది చేసుకొమ్మను.
అలరాజు : పోనియ్యండి. అదనంగా మీరు తీసుకున్న ఆరు నెలల పుల్లరైనా ఇస్తారా?
నాగమ్మ : ఇది అడగటంలో బ్రహ్మన్న ఎత్తు ఊహించారా ప్రభూ! దీనితో అధికారం ఉన్నదీ లేనిదీ బయట పడుతుందని పైగా ఆహవరంగాన్ని నడిపించటానికి కొంతగా అది అక్కరకు వస్తుందని కూడాను.
నలగామ : 'పుల్లరి' ఇవ్వటానికి వీల్లేదు.
అలరాజు : పోనీ మా గోవులు మాకు ఇచ్చేస్తారా?
నాయకురాలు
33
