అధికరణకుడు : చారుదత్తయ్య వారికి ఒక ఆసనమీయరా!
శోధనకుడు : ఇటు దయచెయ్యండి.
చారుదత్తుడు : (అధికరణకునికి నమస్కరిస్తూ కూర్చుంటాడు)
శకారుడు : స్త్రీ ఘాతుకులకూడా ఆసనమిచ్చి గౌరవిస్తారా? కానియ్యండి, కానియ్యండి. మా బావగారికి తెలియకుండానే దేశంలో అధర్మం, అక్రమం, అన్యాయం నడుస్తూ ఉన్నది.
అధికరణకుడు : (శకారునితో) న్యాయస్థానంలో మీరు చాలా శాంతంగా ప్రవర్తించాలి. (చారుదత్తునితో) అయ్యా! మీకీ పట్టణంలో ఎవరైనా స్త్రీ స్నేహితులున్నారా?
చారుదత్తుడు : (సిగ్గుతో తలవంచుకుంటాడు)
శకారుడు : (అధికరణకునితో) సిగ్గు నటిస్తూ చేసిన పని కప్పి పుచ్చు తున్నాడు, జాగ్రత్తగా కనిపెట్టు.
అధికరణకుడు : ఆర్యా! ఇది వ్యవహారము. సిగ్గుతో ప్రయోజనం లేదు.
శకారుడు : (గర్విపోతుగా) అందులో వ్యవహారం నాతో రాజశ్యాలకులతో - జాగ్రత్త!
చారుదత్తుడు : మీతో వ్యవహారం దుస్సాహసమే.
శకారుడు : రత్నహారాలకు ఆశపడి రాణిలాంటి నా ప్రియను గొంతు పిసికి జీర్ణోద్యానంలో పారేస్తావుట్రా!
చారుదత్తుడు : అసంబద్ధాలాడకు.
అధికరణకుడు : అయితే, ఇప్పుడు ఆమె ఎక్కడ యున్నది?
చారుదత్తుడు : నా కేమీ తెలియదు.
శకారుడు : అదీ సంగతి, అలా బయటపడు.
మదనిక : అయ్యా! నాదొక మనవి. చారుదత్తులవారు రత్నహారాలకు ఆశపడేవారనటం అసంబద్ధం. ఒకప్పుడు వారింట్లో దాచిపెట్టిన హారం దొంగలెత్తుకుపోతే దానికి బదులుగా మా అక్కకు రత్నహారమిచ్చారు.
194
వావిలాల సోమయాజులు సాహిత్యం-2
