శర్విలకుడు : (బుజాలమీద చేయి వేసి మదనికను ముందుకు తెస్తే ఇరువురూ వసంతసేనకు నమస్కరిస్తారు)
వసంతసేన : అమ్మాయీ! నేను లోపలికి వెళ్ళి శర్విలకులు మన ఇంట్లోనే విందు చేస్తారని చెప్పి వస్తాను.
మదనిక : (ముగ్ధంగా ఊరుకుంటుంది).
శర్విలకుడు : మదనికా! ఏదీ ఆనాటి వెన్నెలరాత్రి - ఉద్యానవనంలో నీవు నన్ను ప్రశ్నించినపాట!
మదనిక : (ఆనందంతో)
ఎన్నటికో! ఎన్నటికో!!
స్వేచ్ఛా విహరణ
మిథున విహంగమ
జీవన మధురిమ ॥ ఎన్నటికో... ॥
ఎన్నటికో - ఎన్నటికో
విరులతోట విపణివీథి
వెన్నెలలో వేసగిలో,
ఎన్నటికో! ఎన్నటికో!!
శర్విలకుడు : (ఆమె కంఠస్థాయిని మించి)
ఈనాటికి నేటి కహో!
నీ నా బ్రతుకొక టైనది
పదముననే పదమిడుమా
పదవే పద పదవే - {{float right|॥ ఈనాటికి... ॥}}
నీ యెదయే నా యెదగా
నా యెదయే నీ యెదగా
అవధిలేని ప్రణయావని
ఆవలిదెస చేరుదమే - ॥ ఈనాటికి... ॥
(ఇరువురూ పాటతో నిష్క్రమిస్తారు)
వసంతసేన
153
