పుట:Neti-Kalapu-Kavitvam.pdf/105

వికీసోర్స్ నుండి
Jump to navigation Jump to search
ఈ పుట అచ్చుదిద్దబడలేదు


70

వాజ్మయ పరిశిష్టభాష్యం - నేటికాలపుకవిత్వం

ప్రసాదించడానికి వనకుమారికర్త వర్ణశ్రమలో నాల్గవవంతు భారతీయ విజ్ఞానంప్రాప్తించడానికి పడినట్లయితే ఆ ఆమేయవిజ్ఞానాన్ని మేళవించి వ్రాసినా వ్రాయకున్నా ఇట్లా పెద్దలంటారని బుద్దిపరిపాకాన్ని వినతిని అయినా కనబరచే వాడు.

      ఇట్లనే భారతి సం.3, సం.1 లో రాయప్రోలు సుబ్బారాయకృతి ధ్యానగీతవున్నది. యేదో తత్వం తెలుపబోయి ధ్యానగీతకర్త నేను బ్రహ్మముహుర్తంలో మేలుకొన్నాను నాఅహంకారం కదలలేదు. నేను ఉపనిషత్తు పఠించాను. దేవీపంచరత్నాలు చదివినాను. రామకధ మీదికి మనసుపోయింది. తరువాత అనువాకాలకు తిరిగినాను. అని తనచర్యవ్రాశాడు చివరన అయోమయంలోకి విస్తతించివున్న తత్వజ్ఞానము యొక్క శిఖరం ఆరోహించి సర్వభావాలను వశపరచుకొని మనకు నూతనవిజ్ఞానం ప్రసాదిస్తే వారిని తప్పకుండా ఆరాధిస్తాము. కాని చెప్పగలిగినది చెప్పవలసినది  యేమీ లేనప్పుడు తత్వంలోకి దిగితే అది నిస్సారపు అయోమయపుమాటలలోనికే పర్యవసిస్తుంది తత్వంవ్రాస్తామా? అది వేదాంతవిజ్ఞానవిలసితులకు గ్రాహ్యంగా వుండవలెను లేద ఆసామగ్రి లేనప్పుడు ఊరుకొనడం ఉచితం. "ఆకున అందని పోకనపొందనో యేవో నాలుగుమాటలు పులిమి బులుపుతీర్చుకో వచ్చును. తెలియనివారు తెలియకుండా వాటిని చదవవచ్చునుగాని వాటిని అయోమయపు అజ్ఞాన వచనాలని సంస్కారవంతులు నిరాకరిస్తారు.

అని శ్రీ ఉమాకాన్త విద్యాశేఖరకృతిలో వాజ్మయసూత్ర
  పరిసిష్టంలో తత్త్వజిజ్ఞాసాదికరణం సమాప్తం