| తే. |
నయవిశారద పిన్నటనాఁటనుండి, యేను గావించువ్రతములు దానములును
దపములు సపర్యలును నిరర్థకము లయ్యెఁ, జవుట విత్తిన విత్తులచందమునను.
| 474
|
| తే. |
పృథివి దుఃఖకర్శితుఁ డెవ్వఁడేని దలఁచి, నపుడు శమనునివీటికి నడగునేని
యేనును భవద్విహీననై ధేను వట్ల, తనువు విడిచి యమక్షయంబునకుఁ బోనె.
| 475
|
| ఉ. |
ధీవర నీవు న న్నిచట దించి వనంబున కేగితేని గ
ర్వావహచిత్తలై సవతు లాడుదు రుక్తులు విన్న మేనిలో
జీవము నిల్వ ద ట్లగుటఁ జేసి మదిం దనివారఁ జూచుచు
న్నీవెనువెంట వచ్చెద ననిందితశీల యరణ్యభూమికిన్.
| 476
|
లక్ష్మణుఁడు మన్మథవశుఁ డైనదశరథునిమాట వినుట యుక్తము గా దని చెప్పుట
| వ. |
అని యిట్లు పెక్కుతెఱంగులఁ గుమారుండు సత్యపాశబద్ధుం డయ్యె నని
యెఱింగి యతనివనగమనంబు నివారించుటకు సామర్థ్యంబు లేమిం జేసి
భావిసంభావితవ్యసనంబు దలంచి కిన్నరియుం బోలె విలపించుచున్న కౌసల్య
నవలోకించి సుమిత్రానందనుండు మొగంబున దైన్యంబు దోఁపఁ దత్కాల
సదృశం బగువాక్యంబున ని ట్లనియె.
| 477
|
| క. |
పడఁతుకమాటకు రాజ్యము, విడిచి రఘూత్తముఁడు ఘోరవిపినంబున కి
ప్పుడు పోవఁ దలఁచు టెంతయుఁ, దడవఁగ నామది కయుక్తతరమై తోఁచెన్.
| 478
|
| క. |
జనపతి మదనవశుండై, యనిశము సతిమాటఁ బట్టి యనుచితముగఁ బ
ల్కినఁ బలుకఁగ నిమ్మది మన, మున గట్టిగఁ బట్టి సేయఁ బూనఁగ నేలా.
| 479
|
| క. |
దీమసమున మనుజవిభుం, డేమి తగనిదోస మెంచి యిప్పుడు కినుకన్
రాముని సుగుణోద్దాముని, భూమి వెడలి ఘోరవనికిఁ బొ మ్మని పలికెన్.
| 480
|
| క. |
ధర నెవ్వఁడు సరియైనను, నిరసక్తుండైన నీయనింద్యగుణునిపైఁ
గరమొకదోషం బెన్నఁడుఁ, బరోక్షమందైన నూఁదిపలుకు టెఱుంగన్.
| 481
|
| తే. |
ఘనుని దాంతుని ధర్మవిగ్రహుని ఋజుని, సమరతుల్యుని రిపులయందైనఁ గరుణ
గలుగునట్టికుమారునిఁ గని యకార, ణమున నెవ్వాఁడు ఘోరవనమున కనుచు.
| 482
|
| తే. |
అంగభవజాతపారవశ్యమున మేను, మఱచి నోటికి వచ్చిన ట్లఱచు నృపతి
యట్టిమాట మనంబునఁ బట్టి రాజ, ధర్మ మరియు నెవ్వాఁడు దవిలి సేయు.
| 483
|
| వ. |
అని పలికి యన్నదిక్కు మొగంబై యి ట్లనియె.
| 484
|
| తే. |
అనఘ యీయర్థ మొకనరుండై న నేమి, యెంతలో వినఁ జాలఁ డీ వంతలోన
మత్సహాయతవలన సామ్రాజ్యమెల్ల, నాత్మవశముగఁ జేసికొ మ్మది హితంబు.
| 485
|
| వ. |
అత్తెఱం గెట్లు శక్యం బగు నంటి వేని.
| 486
|
| సీ. |
ధనువుఁ గైకొని పార్శ్వమున నేను రక్షింప నల జముమాడ్కి నీ వలరుచుండ
నప్పు డెవ్వాఁడు నీయాజ్ఞ దాఁటి చరింప దక్షుఁ డవ్విధిగాక తక్కెనేని
కాలసర్పాభీలఘనబాణముల నయోధ్యాపురి నిర్మనుష్యఁగ నొనర్తు
|
|
