| తే. | తరుణి యనపత్యతాదురితమునఁ బెద్ద, కాల మత్యంతదుఃఖశోకముల బడలి | 354 |
| క. | శూరుండును గృతవిద్యుఁడు, వీరుండు క్షమాపరుండు విజితేంద్రియుఁడు | 355 |
| క. | రాముని నీలోత్పలసమ, ధాముని నాజానులంబితతబాహుని ను | 356 |
| ఆ. | సుఖము లొసఁగ దుఃఖశోకంబులకుఁ బాప, నర్హుఁ డైనరాము నకట నేఁడు | 357 |
| తే. | కమలనేత్ర దుఃఖార్హుండు గానిరాఘ, వునికి దుఖంబు సేయక తనువు విడిచి | 358 |
| క. | ఓకలుషచిత్త రాముని, నాకుం బ్రియుఁ డయినవాని నయధర్మవిదుం | 359 |
| క. | వనితా రాముని వనికిం, బనిచిన సత్సభలయందుఁ బరిభవము జగం | 360 |
| వ. | అని యిట్లు బహుప్రకారంబులఁ బరిభ్రమితచేతస్కుండై యార్తుండై విలపించు | 361 |
| సీ. | విమలనక్షత్రశోభిత యైనశర్వరి యంజలి ఘటియించి యధికభక్తిఁ | |
| తే. | యమితదుఃఖంబు ప్ర్రాప్తించె నట్టి క్షుద్ర, శీలయుఁ బతిఘ్నియును దుష్టచిత్తయుఁ గుల | 362 |
| వ. | అని పలికి వెండియు నతండు శోకరోషంబు లొక్కింత తనలోనఁ దాన యుప | |
