| | వాలినబాహుగర్వమున వైరములేని రమావిభూతితోన్.[1] | 150 |
| ఆ. | ఇ ట్లనేకకాల మేపున రాజ్యంబు, చేసి కడుమదించి యాసురారి | 151 |
| ఉ. | చేతులు వేయు నాకుఁ గృపచేసితి బాహుబలంబు భీకరా | 152 |
| చ. | అనవుడు నవ్వి శంభుఁడు సురారికి నిట్లను నీమయూరకే | 153 |
| ఆ. | అనఘ యేమి చెప్ప నమ్మయూరధ్వజ, మవనిమీఁదఁ గూలె నప్పురమునఁ | 154 |
| తే. | అంత నొకనాడు సంతోష మావహిల్లఁ, బార్వతీపరమేశ్వరుల్ బహువిధముల | 155 |
| క. | బాణునిసుత యుష దనకున్, బ్రాణేశుఁడు లేమి దుఃఖపరవశ యగుచున్ | 156 |
| వ. | వైశాఖశుక్లపక్షంబున ద్వాదశినాటిరాత్రి కలలోన నెవ్వఁడేని నీసురతసౌఖ్యం | 157 |
| మత్తకోకిల. | గౌరిచెప్పిన నాటి రాత్రి వికాసభాసురమూర్తి యై | 158 |
| ఉ. | అక్కమలాక్షి, మేలుకని యద్రిజ చెప్పినమాటలన్నియున్ | 159 |
| క. | అని చింతించుచుఁ జని యొ, య్యన బాణాసురునిమంత్రి యగునాకుంభాం | 160 |
| తే. | చిత్రరేఖయు బాణునిపుత్రి తనకుఁ, ప్రాణసఖి గాన నయ్యింతిపలుకు లెల్ల | |
