పుట:రంగనాథరామాయణము - ఉత్తరకాండ.pdf/22

దాసమీపమునున్న యాసరోవరము, నాసమీరముల నీరాస నం దరుగ
నందలి కెందమ్ము లాసౌరభంబు, మందమారుతముచే మతి చాల బ్రమసి
పెన్నిధిఁగన్న యాపేదచందమున, వన్నెగా తనమనోవాంఛఁ బోఁ గ్రోలి
మత్తుఁడై యున్నెడ మార్తాండుఁ డెలమి, నత్తఱి నస్తాద్రి కరిగె నర్గుటయుఁ
గమలంబులెల్ల నొక్కట మోడ్పఁ బక్షి, రమణుఁడు పూమందిరములోనఁ జిక్కి
వెలువడ లేక నిర్విణ్ణుఁడై జలజ, వలయంబులోపల వర్తించుచుండి
యా మందిరమ్మున వేమఱుఁ దిరుగు, నామార్గమున వేగునంతకుఁ బక్షి
కులములు నెలుఁగింపఁ గుముదముల్ మగుడఁ, దలకొని చంద్రుఁ డస్తాద్రికి నరుగఁ
గమలతో వెస సోఁగ కమలంబు లెత్త , బ్రమదాబ్ధిలోనఁ దెప్పలు దేలుచుండ
నాసమయంబున నాసరోజూప్తుఁ, డాసుపర్ణాగ్రజుఁ డటు తేరు గడుప
భాసమానోదయపర్వతంబునకు, భాసురగతి నేగి భాసిల్లునంత
విరిసిన నెత్తమ్మి వెడలి యాపక్షి, పరిపక్వమైనట్టి ఫలములు గొనుచు
వెఱపును మోదంబు వీడు జోడాడఁ, దరుణిమందిరము కంతట నేగుదెంచి
కొమ్మని యిచ్చినఁ గొనక నీవలచు, కొమ్మలకే యిచ్చి కోర్కులింపార
మనమున బ్రియమైన మాడ్కి నందంద, చని సుఖింపుదుగాక చాలు మాకింక
నని తూలనాడిన నతివ కాపక్షి, ఘనుఁడు నిక్కము దోపఁగాఁ నిట్టు లనియె
వనజాక్షి తామరవనము కే నరిగి, గొనకొని పూఁదేనెఁ గ్రోలునత్తఱిని
ఇనుఁ డస్తమించిన నెల్లతామరలుఁ, గనుమూసినట్టు తక్కక మూయఁబడిన
నం దొక్కకమలంబునం దుండి వెళ్ళఁ, బొందుగానక యున్న పొందింతె గాని
యితరకాంతలతోడ నిచ్చమైఁ జిక్కి, మతిమఱచుట గాదు మసలుట లేదు
వలవ దకారణవైరంబు మనకుఁ, గలిగిన నవ్వరె ఘనులైనవారు
మిన్నక యిట్లాడ మెలఁతరో తగునె, యన్న నప్పుడు నవ్వి యలచేనిపంట
కొయ్యలు చెప్పెడిఁ గుటిలకుంతలుల, సయ్యాటములనైన చందనపంక
మొఱపుమై నీ మేన నుండఁగా నిట్లు, మఱియు నూరార్చె దే మనఁగల నింక
నీమను సెఱుఁగను నిజమును గల్ల, లో మనోహర నీవు నుచితోక్తు లింక
మానుము నీ వన్న మగువరో యిదియు, నానీరజపుధూళి యంతియె కాని
వారకాంతల కుచద్వయమందునున్న, సారంపుమృగమదసారంబు గాదు.
వారిజసుమముల వాసనగాని, వారిజాయతనేత్ర వలదు శంకింప
నింత యవిశ్వాస మేటికి నాడు, నంతరంగమున నొండరమర లేదు.