| |
జనుదెంచెదవు సుమీ వడిఁ, దనుజులు తల వట్టి యీడ్వ దైన్యముతోడన్.
| 151
|
| తే. |
అనిన నద్దేవి నీ చెప్పినట్టు లాసు, రారు లొనరింపఁ జాలెడువార దాన
గొఱఁత లే దేమి సేయుదు నెఱుఁగ కిట్టి, ప్రతిన పట్టితి నే విచారంబుఁ దక్కి.
| 152
|
దేవి ధూమ్రలోచనుని వానిసైన్యమును సంహరించుట
| వ. |
నీవు పోయి నా చెప్పినవిధం బంతయు మీయసురేంద్రున కెఱింగింపు మతం
డెయ్యది కర్జం బది యొనర్చుంగాక యనిన దూత సముర్థితామర్షం డగుచుం జని
శుంభునకు సవిస్తరంబుగా నద్దేవివచనంబులు విన్నవించిన నానక్తంచరవరుండు
గోపించి ధూమ్రలోచనుం బిలిచి నీవు దనుజసైన్యసహితంబు రయంబున నరిగి
యాదుష్టవధూటిం దలవట్టి యీడ్చికొని రమ్ము దాని కడ్డము పడ నెవ్వరు వచ్చిన
సమయింపు మనిన నమ్మహాసురుండు షష్టిసహస్రాసురవీరపరివృతుండై యేఁగి తుహి
నాచలంబున నున్న యద్దేవింగని యెలుంగెత్తి దేవీ! వేగ శుంభనిశుంభులపాలికి
రమ్ము ప్రియంబున రాక తక్కినం గచాకర్షణం బాచరించి నిన్ను నవశ్యముం
గొనిపోదు ననిన నద్దేవి యిట్లనియె.
| 153
|
| క. |
బలియుఁడు పంపఁగ వచ్చిన, బలవంతుఁడ వీవు దనుజబలయుతుఁడవు నీ
బలిమి మెయిం గొని పోవుదు, ఖలుఁడవు ని న్నేమి సేయఁగల నే నబలన్.
| 154
|
| చ. |
అనవుడు ధూమ్రలోచనమహాసురుఁ డంబికఁ బట్ట నగ్గలిం
చినఁ బటుహుంకృతిం దనుజుఁ జెచ్చెర నంబిక నీఱు సేసెఁ జే
సినఁ గని వానిసైన్యము విశృంఖలవిక్రమలీల దేవిపై
సునిశితబాణపఙ్క్తి పరశువ్రజవర్షము పర్వఁ జేసినన్.
| 155
|
| సీ. |
చటులపటాటోపపటుతరకోపవిస్ఫురణంబు లెసఁగ నిష్టురరవంబు
చెలఁగంగ నద్దేవిసింహంబు దైత్యసైన్యముమీఁదఁ జండరయమున నుఱికి
కరతాడనంబులఁ జరణతాడనముల ముఖతాడనంబుల నఖవిదార
ణంబుల సమరాంగణంబున దానవాంగములు దుత్తునియలు తుమురు పొడియు
|
|
| తే. |
వ్రయ్యలై కూలుచుండ దుర్వారలీలఁ, గెరలి నెత్తురు గ్రోలుచుఁ గోళి సలిపి
వ్రేలుమిడి నబ్బలము లెల్ల నేలఁ గలపె, బహువిధోగ్రవధక్రియాపాటవమున.
| 156
|
| క. |
అంతయు శుంభుఁడు విని నే, త్రాంతంబులఁ గెంపు మెఱయ నవుడు గఱచుచున్
స్వాంతము నితాంతరోషా, క్రాంతముగాఁ జండముండఘనదానవులన్.
| 158
|
| ఆ. |
పిలిచి మీరు సకలబలసమన్వితులరై, యరిగి దుష్ట యైనయవ్వధూటి
నలవు చలము మెఱయఁ దలవట్టి యీడ్చి తెం, డొండె నంటఁ గట్టి తెండు పొండు.
| 159
|
| క. |
మొనసి యని చేసె నేనియు, సునిశితశస్త్రాస్త్రతతులసొంపునఁ దద్వా
హనముఁ బొలియించి చండికఁ, దునియలు కావింపుఁ డధికదోర్బలలీలన్.
| 160
|
