| | డావిన్యస్తనిజైకశాసనుఁడు గాఢశ్రీశుఁ డై యొప్పునా | 142 |
| సీ. | నాయధీనంబులు నాకాదిలోకము లతివ! మద్వశవర్తు లమరు లెల్ల | |
| ఆ. | గాదులందుఁ గలుగునఖిలరత్నములు నాయందు నున్నయవి మహావిభూతిఁ | 143 |
| ఉ. | క్రమ్మఱ నేఁగుదెంచి యనురాగ మెలర్పఁగ నన్ను నొండె నా | 144 |
| వ. | ఇంతయు నీవు మనంబున నాలోచించి మత్పరిగ్రహంబు నొందుట మేలని | 145 |
| ఉ. | నీవచనంబు దద్దయును నిక్కము బొంకెడునట్టివాఁడవే | 146 |
| క. | ఎవ్వఁడు జయించు న న్నని, నెవ్వఁడు మద్దర్ప మడఁచు నేడ్తెఱమెయి నా | 147 |
| ఉ. | కావున శుంభుఁ డొండె భుజగర్వ మెలర్ప నిశుంభుఁ డొండె నో | 148 |
| వ. | మఱియు వారలకుం గలదైత్యవీరులకు సమరంబున నెదుర దేవతలుం జాల రనిన | 149 |
| చ. | సురపతిఁ దొట్టి దేవతలు శుంభనిశుంభముఖోగ్రదానవే | 150 |
| క. | చనుదెమ్ము నాపలుకె విని, దనుజేంద్రులకడకు రాక తక్కిన నెట్లున్ | |
