| |
లును భయునికి వేదనకు దుఃఖుండును బుట్టిరి వా రందఱు నూర్ధ్వరేతస్కు
లైరి నిరృతికి నలక్ష్మి యనుకూఁతురు పుట్టె దానికి మృత్యువు భర్త యయ్యె
నామృత్యువునకు నలక్ష్మికిం బదునలువురు నందనులు గ్రమంబున.
| 62
|
| చ. |
కలిగి యలక్ష్మిఁ జేయుచును గ్రక్కున మృత్యువు నావహించుచు
న్నెలకొని నాశకాలమున నెట్టన మర్త్యులఁ జొచ్చి యింద్రియ
మ్ములు పదియింటను న్మదినిఁ బొంది యహంకృతిఁ జెంది బుద్ధియం
దొలసి కడు న్విమోహమున నొంది యజస్రము సూక్ష్మమూర్తులై.
| 63
|
| క. |
పురుషులు నెలఁతల విషయా, తురులుగఁ గలఁచుచు ననేకదురితకరులు గాఁ
బురిగొలుపుచు రాగాదులఁ, బరిభూతులఁ జేయు చిట్లు ప్రసరింతు రిలన్.
| 64
|
దుస్సహోత్పత్తి
| వ. |
అని చెప్పి మార్కండేయుండు విను మధర్మునికి నధోముఖుండును దంష్ట్రాకరాళుం
డును నతిభైరవారావుండును నైనపుత్త్రుండు దుస్సహుం డనువాఁ డుద్భవించి
క్షుత్పిపాసాపీడితుండై భువనంబులు భక్షింపఁ దొడంగిన బ్రహ్మయతని కి ట్లనియె.
| 65
|
| క. |
ఓహో! దుస్సహ! యీయు, త్సాహము వల దుడుగు మలుక శమ మొందుము నీ
కాహర మగునే జగములు?, మోహమున రజస్తమముల మునుఁగకు మనినన్.
| 66
|
| వ. |
ద్రుహిణునకు దుస్సహుం డి ట్లనియె.
| 67
|
| తే. |
నోరు వఱువట్లు పట్టెడు నీరువట్టు, నిలువ రాదు పేరాఁకట నిమిష మైన
నెట్లు తృప్తుండ నగుదు లా వెట్లు గాంతు, నెందు వసియింతు నేఁ జెప్పవే మహాత్మ!
| 68
|
బ్రహ్మ దుస్సహున కాహారాదుల నేర్పఱుచుట
| తే. |
జనులయిండులు నీకు నాశ్రయము ధర్మ, నియతి లేనివారలు విను నీకు బలము
నిత్యకృత్యక్రియాహాని నీకుఁ బుష్టి, యంబరము నీకు లూతాచయమ్ము సుమ్ము.
| 70
|
| సీ. |
శునకేక్షితాన్నంబు విను కేశకీటదుష్టమ్మును భిన్నభాండస్థమును వ
దనగహ్వరమున నూఁదినయవియును వేఁడి గానివి పక్వంబు గానియవియు
నవని సంస్కృతి లేనియవియు శీర్ణాసనమున నుండియును విదిఙ్ముఖత సంధ్య
లందును గీతవాద్యంబులు వించు రజస్వలఁ జూచుచు జనులు గుడుచు
|
|
| ఆ. |
నోదనములు మఱియు నొండుపహతిఁ బొంది, నట్టిభోజ్యసంచయములుఁ బ్రీతి
నధికతృప్తి సేయు నాహారములుగ నా, చేత నిపుడు నీకుఁ జెప్పఁబడియె.
| 72
|
| క. |
శ్రుతిశాస్త్రపురాణవినిం, దితకర్మము లాచరించు ధీరహితుని దు
ష్కృతఫలముల నోదుస్సహ!, సతతంబును దృప్తి నీకు సంపాద్య మగున్.
| 73
|
| తే. |
పంక్తిభేదవృథాపాకపాక భేద, కరుల నన్యోన్యసంతతకలహపరుల
గోగజాశ్వచయాపోషకులును నైన, నరులయిండుల నెందులఁ దిరుగుచుండు.
| 74
|
