పుట:ప్రబోధచంద్రోదయము.pdf/141

⁠

విషయరసవిముఖుండు గావున నేతత్పరమేశ్వరపదంబునం దనతనయుం డగు మనంబు నింతటఁ బట్టంబు గట్టెద నని తలంప నమ్మనంబు నమ్మ యభిప్రాయం బలంబించి తాను జనకునాసన్నవర్తి యగుటం జేసి తత్పరమేశ్వరత్వంబుఁ గైకొన్నవాఁడుపోలె విజృంభించి నవద్వారంబు లగుపురంబులు రచియించి యప్పురంబుల నద్వితీయుం డగునాత్మునిం ద్రుంచివైచిన నతండును దనకులోనై మణిక్రిందివత్తివిధంబునఁ దన యందు నిజచేష్టితంబులు చూపుచుండ నీడతోడం గూడినదర్పణంబుజాడ నహంబ్రహ్మీభవించి తల్లికిం దగినబిడ్డయె కలిగె నన మెలంగుచుండు నట్టిమనంబు పెద్దకొడుకగు నహంకారుండను మనుమనిచేత నాలింగితుండై పరమేశ్వరుండును.

⁠ 76

మ.⁠

ఇది నాతల్లి యితండు తండ్రి యిది నాయి ల్లీకళత్రంబు నా యది నాబిడ్డలు వీరు నాహితులు వీరే వైభవం బెల్ల నా యది యంచున్ జడమానసోదయుఁ డవిద్యానిద్ర ఘూర్ణిల్లుచున్ సదసద్వస్తువివేకి యయ్యుఁ గను సంసారామితస్వప్నముల్.

⁠ 77

క.⁠

ఈమాటలకు వివేకుని తో మతియను నిట్టునిద్ర తొట్టివివేకం బేమియు శివుఁ డెఱుఁగండఁట! యేమాడ్కిఁ బ్రబోధచంద్రుఁ డిఁక జనియించున్.

⁠ 78

క.⁠

అనిన వివేకుఁడు లజ్జా వనతాననుఁ డగుచుఁ గొంతవడి యూరక యుం డి నిజాంగనతో నిట్లను ననునయమధురాక్షరంబు లగువాక్యములన్.

⁠ 79

క.⁠

చంచలము మానయుతమును గంచుపదనువంటి దరయఁ గాంతలహృదయం బంచు నొకమాట యాడఁద లంచియుఁ జెప్పంగ మదిఁ దలంకెద నన్నన్.

⁠ 80