పుట:పంచతంత్రి (భానుకవి).pdf/92

క.⁠

ఏనును నాతల్లిం గని దీనతఁ గలిసికొని యడవిఁ దిరుగుచు నంతన్ మానుగఁ జన్నులు గుడుచుచు నానాఁటికి దేహపోషణంబును గంటిన్.

⁠ 92

ఆ.⁠

అందుఁ బెద్దకాల మఖిలబంధువులతోఁ గూడియుండఁగలిగెఁ గొమరు మిగుల,— పిదప నొక్కబోయ ప్రేరేపఁగనుబాయ వలసె నిపుడు దైవవశమువలన.

⁠ 93

వ.⁠

ఇది మత్పూర్వవృత్తాంతంబు జవసత్త్వసంపన్నుండ నయ్యును బోయవానియురులు నాచరణమ్ములం దగులుటం జేసి కుంటువడియున్న వాఁడ, ననినఁ గాకంబు సకౌతుకంబుగా నిట్లనియె. హరిణపతీ! భవద్బం ధమ్ము వాయు నుపాయం బే సంఘటించెదనని చెప్పి మంథరహిరణ్యకు లున్నకడకు వచ్చి వేఁటవృత్తాంతం బెఱింగించి క్రమ్మఱ ౘని మృగపుంగవుం దోడ్కొని చనుదెంచిన,

⁠ 94

క.⁠

ఆమంథరుండు ప్రియమున సేమమె చిత్రాంగ! బోయచేఁ బడి సుకృత శ్రీ మహిమ మగుడఁ బ్రతికితె నామందిరమందు నిలుము [నానెయ్యమవై].

⁠ 95

గీ.⁠

అనుచుఁ బాశమ్ము లాహిరణ్యకునివలనఁ బాయఁజేయించి కారుణ్యభావ మొప్ప నతిథిసత్కారపూజల నాదరించి చెలిమి యొనరించె నిశ్చలచిత్తుఁ డగుచు.

⁠ 96

ఉ.⁠

పంబిన వేడ్కతోడుత నుపాయచతుష్టయమో యనంగఁ బు ణ్యంబులకెల్ల నెల్లలగు నల్వురు గూడి లసత్కథాప్రసం గంబులఁ బ్రొద్దు పుచ్చుచు సుఖస్థితి నుండగ నంతఁ గొంతకా లంబున కొక్కలుబ్ధకుఁ డలాతభయంకరుఁ డేఁగుదెంచినన్.

⁠ 97

ఆ.⁠

ఎగసి చనియెఁ గాక, మెలుక గర్తంబున కేఁగె, నడవిమృగము డాఁగె మృగయుఁ

⁠