| క. |
కాలునకు నాతనూజు న, కాలంబునఁ దనవశంబు
గావింపంగాఁ
బోలునె దుష్పథవర్తులఁ, జూలఁడె శిక్షింప రామజనపతి యనుచున్.
| 55
|
| ఉ. |
ఇట్టివి గల్గునే జనుల కెవ్వరికిన్ నరనాథునెల్ల నే
పట్టున నైన నేల ననుఁ బాపము చుట్టెనొ కాక దీని నే
నెట్టని నిర్ణయింతు నిది యింతయు భూపతిచెట్ట గా మదిం
బుట్టెడు నొక్కశంక యిది పోలుట పోలమి దోఁప దయ్యెడున్.
| 56
|
| ఉ. |
ఎయ్యది యెట్టు వోయినను నీతనికిం బ్రియ మెచ్చునట్లుగా
నియ్యెడ నగ్ని పెట్టుకొని యెల్లజనంబులు సూచుచుండఁగాఁ
జయ్యన మ్రంది పోయెద విచారము లిన్నియు నేల యంతతో
దయ్యమునెత్తికోలు తుదిఁ దాఁకెడు నంచు బహుప్రలాపుఁ డై.
| 57
|
| క. |
పొరలుచు లేచుచు నలుదెసఁ, దిరుగుచు భూపాలవర్యుఁ దిట్టుచుఁ దనయుం
బొరిఁబొరిఁ జూచుచుఁ బిలుచుచుఁ, బరిరంభము సేయుచుండె బలువేదనతోన్.
| 58
|
| క. |
ఉన్నంత నంతయును విని, యన్నరనాయకుఁడు హృదయ మాకులముగ నా
పన్నశరణ్యుఁడు గావున, విన్న నగుచుఁ జక్కఁ బెట్టు వెర వారయుచున్.
| 59
|
వసిష్ఠాదిఋషులు విప్రకుమారునిమృతికారణము రాముని కెఱింగించుట
| ఉ. |
భేదముఁ బొంది మంత్రుల నకిల్బిషవృత్తులఁ దమ్ముల వసి
ష్ఠాదిమునీంద్రముఖ్యుల రయంబునఁ బిల్వఁగఁ బుచ్చి వారితో
నాదురవస్థ యున్నతెఱఁ గంతయుఁ జెప్పిన నమ్మునుల్ సుక
ర్మాదరవృత్తి ని ట్లనిరి యాదట నర్కకులాగ్రగణ్యుతోన్.
| 60
|
| చ. |
కృతయుగవర్తనంబున నభిన్నమతిం బృథివీసురుల్ దపం
బతులముగా నొనర్తురు నియంత్రితవృత్తిఁ దగంగఁ ద్రేతఁ బూ
జితగుణు లైనరాజులును జేయుదు రాపరిపాటితో నన
ర్హత గను నాయుగద్వయమునందును దక్కటిరెండుజాతులన్.
| 61
|
| ఉ. |
ఇమ్మెయి దప్పి శూద్రుఁ డొకఁ డిప్పుడు నీ దగుభూమిలోనఁ దీ
వ్రమ్ముగ నిష్ఠ మైఁ దపము వారక సేయుచు నున్నవాఁడు గాఁ
గొ మ్మిది తప్పనేర దనరఘుం డగు నీతఁడు బాలుఁ డేల తు
ర్యమునఁ బొందు నీదురిత మయ్యపచారము లేక పుట్టునే.
| 62
|
| ఉ. |
కావున నెందు నారసియు కార్యము తెల్లము గాఁగఁ జూచి సం
భావితమైనచిత్తమునఁ బాయఁగఁ జేయఁగఁ గర్మసిద్ధి నా
శావలయంబునన్ యశము సాంద్రముగాఁ గృపఁ గొంకు లేక నీ
వే వధియింపకున్న శిశువేదన క్రమ్మఱు టేల చొప్పడున్.
| 63
|
| క. |
అనవుడు మో మలరఁగ న, జ్జనపతి లక్ష్మణునిఁ జూచి చయ్యన జని వి
ప్రుని నూఱడింపు తత్సుతు, తనువు తగన్ సంగ్రహింపు తైలద్రోణిన్.
| 64
|
