Jump to content

పుట:నిర్వచనోత్తరరామాయణము.pdf/117

వికీసోర్స్ నుండి
ఈ పుట అచ్చుదిద్దబడ్డది


చ.

పొలఁతుక గంగచేరువ తపోవనభూములు సూడ నీమదిన్
మొలచిన కౌతుకంబు దుది ముట్టఁగ లక్ష్మణదేవు నిన్ను నం
దులకు మనోముదం బెసఁగఁ దోకొని పో నియమించితిన్ సము
జ్జ్వలమణికాంత మైనరథరసత్తమ మెక్కుదు రమ్ము నావుడున్.

132


ఉ.

అక్కట నాదువేడ్క కుచితానుచితంబులు సూడకే విభుం
డొక్కతలంపువాఁ డయి సముత్సుకతన్ నను దవ్వు పుచ్చఁగా
నిక్కమ యియ్యకో లరయ నెయ్యము తియ్యము గాదె యంచు నిం
పెక్కఁగ రాముడెంద ముడు కెక్క రథంబు లతాంగి యెక్కినన్.

133


ఉ.

అత్తఱి నున్నధైర్యమున కచ్చెరువందుచు జీవితేశుహృ
ద్వృత్త మెఱుంగమి మదిని దీనికి నమ్ముట కుమ్మలించుచుం
జిత్తము ఖేద మాననముఁ జెందిన మాన్పఁగ లేక లక్ష్మణుం
దుత్తల మందుచున్న విభుఁ డుగ్మలి కాతనిఁ జూపి యి ట్లనున్.

134


ఉ.

దూరము నాక ఘోరవనదుర్గతలంబులఁ గేలి సల్పఁగాఁ
గోరెడుభామలం బ్రియలఁ గోరినయట్టుల పుచ్చు రాజులన్
ధారుణి నెందుఁ గాన మని తా మును దీనికి నడ్డపెట్ట నే
బోరితమాడి యిట్లు నినుఁ బుచ్చుట కల్గినవాఁడు సూచితే.

135


క.

అని తన మొగ మొప్పమి క, మ్మనుజేంద్రుఁడు నెపము దప్పి మా టాడినఁ దా
నును దదనురూపవచనము, లను సంభాషణ మొనర్చె లక్ష్మణుఁడు దగన్.

136

ఆశ్వాసాంతము

ఉ.

పుణ్యుఁడు భారతీవిభవపూతవికాసముఖారవిందలా
వణ్యుఁడు దీవ్రకోపదపరవహ్నినిరర్గళదగ్ధశాత్రవా
రణ్యుఁడు మానినీహృదయరంజననైపుణరూఢరూపతా
రుణ్యుఁడు భీతివిహ్వలవిరోధిశరణ్యవరేణ్యుఁ డున్నతిన్.

137


క.

దుర్జయవైరిధరాధిప, తర్జననిస్సాణగర్జితస్ఫురణుం డ
త్యూర్జితబాహాసంపదు, పార్జితవిఖ్యాతకలియుగార్జునుఁ డెలమిన్.

138


మాలిని.

వితరణఖని యుద్యద్వీరశృంగారలక్ష్మీ
పతి రతివరలీలాషంగకృత్సంగతాంగుం
డతులితమతివిస్తారాప్త దేవేజ్యుఁడిజ్యా
ప్రతిదినపరితృప్తిప్రాప్తసప్తార్చి ధాత్రిన్.

139


గద్యము.

ఇది శ్రీమదుభయకవిమిత్ర కొమ్మనామాత్యపుత్ర బుధారాధనవిధేయ
తిక్కననామధేయప్రణీతం బైనయుత్తరరామాయణం బనుమహాకావ్యంబునం
దష్టమాశ్వాసము.

————