పుట:ఆంధ్రకామందకము (జక్కరాజు వేంకటకవి).pdf/112

ఆ.⁠

దైవహతుఁడు సత్యధర్మహీనుఁడు లావు విడిచినతఁడు సురల ద్విజుల నెపుడు గడవ నాడువాఁ డకాలయోధియు దైవ చింతకుండు సంధి సేయఁ దగరు.

⁠ 70

వ.⁠

అది యెట్లనిన నిట్టియిరువదితెఱంగులవారును సంధానార్హంబు గాకుండుటకుం గారణంబులు గలవు వివరించెద.

⁠ 71

సీ.⁠

బాలుం డెదురు గాఁగఁ జాలనికతమున           నని సేయఁగాఁ బూన రతనిబంట్లు తానును నని సేయలేనివానికి నుప           కారార్థ మెవ్వండు పో రొనర్చు ముసలివాఁడును రోగములు గల్గువాఁడు ను           త్సాహశక్తులులేమి తమజనంబు చేతనే భంగంబుఁ జెందుదు రెందును           విరసుఁడై జ్ఞాతుల విడచినయతఁ

⁠

గీ.⁠

డరికిఁ గైవసమై యుండు నట్టిజ్ఞాతి జనులచేతనె మున్నుగాఁ జంపఁబడును గాన వీరెల్ల సుఖసాధ్యు లైనవార లిట్టివారలతో సంధి నెనయరాదు.

⁠ 72

సీ.⁠

కోఁచవాఁ డని సేయఁ గొఱఁగానికతమునఁ            దనుఁ దానె వెఱచి నాశనముఁ జెందు కడుఁగోఁచబంటులఁ గలధీరుఁడైన నా            బంట్లచే నాజి నిప్పాటుఁ బొరయు

⁠