ఒకటో దృశ్యం
(ఉషస్సు విరిసిపోయి అరుణోదయం అవుతూవున్న సమయం. వీర మేడపిలో బ్రహ్మనాయని కార్యాలోచనా మందిరము. ఒకవైపు నాయకురాలి చిత్రపటము. రెండో ప్రక్క చెన్నకేశవ స్వామి అలంకృతమైన దారు విగ్రహము, సభ్యులకోసం అమర్చిన ప్రత్యేక మృత్తికా వేదికలూ)
బ్రహ్మన్న : (దీర్ఘంగా నిశ్వాసం చేసి సాలోచనతో) కొమ్మన్న బావా! నా మనసిప్పుడు ప్రళయానంతరం పునఃసృష్టికి పూనుకొన్న బ్రహ్మదేవుడి మనస్సులా ఉంది. కట్టటం మొదలు పెట్టిన ఆశాసౌధాలల్లో పోనీ ఒక్కటైనా నిలవ కూడదూ? అయినా, మళ్ళీ మళ్ళీ కొత్తవి ప్రారంభిస్తూనే ఉన్నాను. (నిశ్చయ సూచకంగా) ఇది చిట్టచివర ప్రయత్నం. ఈ బ్రహ్మన్న భావి జీవితం దీనిమీదనే ఆధారపడి ఉంటుంది బావా!
కొమ్మన్న : (సాభిప్రాయంగా) బ్రహ్మన్న భావి జీవితమే కాదు, పలనాటి భావి భాగ్యోదయమంతా దీనిమీదనే.
బ్రహ్మన్న : మన అలరాజు రాయబారంతో అన్నీ తేలిపోవాలి. లేకపోతే ఇక -
(చెన్నకేశవ ఆలయం దిగుడు బావిలో స్నానం చేసి స్వామిదర్శనార్థం వచ్చిన మొదటి భక్తుడు మ్రోగించిన ఘంటికా నినాదం వినిపిస్తుంది)
కొమ్మన్న : అదిగో! చెన్నకేశవాలయ ఘంటిక చెప్పి వేస్తున్నది. సర్వమూ కుదుటబడుతుంది. తప్పదు. (వాతాయనం వైపుకు నడిచి) ఉషఃకాంతులు విరిసిపోయినవి. అలరాజు ప్రయాణ సన్నాహం పూర్తిచేసుకొని బయలుదేరుతుంటాడు.
బ్రహ్మన్న : (మంద మందంగా) సుముహూర్తం సమీపిస్తున్నకొద్దీ హృదయంలో కలత ప్రబలిపోతున్నది. ఆలోచనా వ్యగ్రతలో రాత్రంతా నిద్రపట్టింది కాదు. నిద్ర! ఇంతలో నాకెక్కడి నిద్ర! కళ్ళు కమ్మని నిద్రపోయి ఏడు ఏండ్లకు పైబడ్డది.
ఇమ్మహి వల్లభుండు మనుజేశ్వరుడై పలనాటి సీమర
మ్యమ్ముగ నేలుకొంచు ప్రజలందరు సర్వసుఖాల మున్గి రా
నాయకురాలు
15
