పుట:రంగనాథరామాయణము - ఉత్తరకాండ.pdf/33

జటులవజ్రముఁబోలె శైలశృంగములఁ, బటుభుజార్గళమునఁ బగులవేయుచును
బుడమిపైఁ గలయట్టి పుణ్యాశ్రమంబు, లెడపక చెఱుపుచు నిబ్భంగిఁ దిరుగ
దశకంఠుఁ డటు జగద్బాధకుం డగుట, విశదంబుగా విని వెసఁ గుబేరుండు
తనతమ్ముఁడైన యాదశకంధరునకు, నొనర బుద్ధులు సెప్పనొగిఁ బంప దూత
చనుదెంచి యతఁడును సంతోష మెసఁగ, మును విభీషణుఁ గాంచి మొగిఁ బూజ వడసి
ధనపతికుశలంబుఁ దక్కినబంధు, జనుల సేమంబులు సకలకార్యములు
నలర విభీషణుఁ డడుగఁగఁ జెప్పి, వలఁతియై యెఱిగించె వచ్చినపనులు
నంత దశగ్రీఁవు డధికతేజమున, నెంతయు నలరి కొల్విచ్చియుండఁగను
సమ్మదమ్మున విభీషణుఁడు తోడౌచు, నిమ్ముల మొఱఁబెట్ట నెలమి మ్రొక్కుచును
విత్తాధిపతిదూత వినయంబుతోడ, దత్తావధానుఁడై దశకంఠుఁ జూచి
తగలోకవార్తలు దడవుచో సమయ, మగుటయు ముకుళితహస్తుఁడై పలికెఁ
బ్రీతి మీయన్న కుబేరుండు నన్ను, దూతగాఁ బుత్తెంచె దోషాచరేంద్ర
మీకులంబున కెల్ల మేలైనపలుకు, లాకుబేరుఁడు సెప్పుచున్నాఁడు వినుము
పెక్కనాచారముల్ పేర్చి కావించి, తెక్కుడుముదముతో నేఁచితి సురల
నందనవనతరుల్ నఱిముఱి విఱిచి, తందంద బాధించి తఖిలసంయముల
కులములన్నియు నొక్కకులముగా బలిమిఁ, గలఁచి తెంతయు నన్నుఁ గైకొనవైతి
వెఱుఁగక పిన్నవాఁ డెంత చేసినను, నెఱి బుద్ధి సెప్పుట నీతి పెద్దలకు
నీయనాచారంబు లిటమీఁదనైనఁ, జేయక ధర్మంబుఁ జేకొని నడువు
చెడుత్రోవ వల దేను శివునకుఁ దొల్లి, తడయక తుహినాద్రిఁ దపము సేయఁగను
పరమేశుతోడ నాపార్వతీదేవి, చరియింపుచుండ నాచంద్రశేఖరుని
వఱలంగఁ జూచుచో వామనేత్రమున, నెఱుఁగక పొడగంటి హిమశైలపుత్రిఁ
దడయక నాకన్ను దగ్ధమై చూడఁ, గడునొప్పు దూలి పింగళవర్ణ మగుడు
నంత నక్కడ నుండ కందు వేఱొక్క, వింతయాశ్రమ మేను వెస నాశ్రయించి
యచటనె నూఱేళు లాహార ముడిగి, యచలితస్థితిఁ దప మాచరించుటయుఁ
గామారి మెచ్చి నాకడ కేగుదెంచి, యీమహాతపము ము న్నేఁ జేసినాఁడ
నీవు గావించితి నిష్ఠతో నిప్పు, డీవెంట సిద్ధింప దింక నన్యులకు
జగముల నాతోడ సఖ్యంబు నీకు, తగు నటుగాన మత్సముఁడవు నీవు
కడునుగ్రగతి నద్రికన్యాప్రభావ, మడరి నేత్రము దగ్ధమైనది గాన
నేకపింగాహ్వయ మింక లోకముల, నీ కొప్పు నని నన్ను నీలకంధరుఁడు