పుట:భాస్కరరామాయణము.pdf/201

⁠

బులు పదింట నొప్పించినం బ్రచండగతిం గదిసి కోదండంబు తుండంబు చేసి యెగ యునెడ గదాదండంబు వైచినం దప్పఁ గ్రుంకి లంకేశ్వరునడితలల జొత్తు లెగయ మొత్తినం జిమ్మ దిరిగి దశశిరుండు రౌద్రం బెసంగం గదిసిన నారాక్షసవీరుతేరిహ యంబులు రెంటిని బఱియ లై పడం జఱిచి పె ల్లార్చినం గినిసి వింశతిబాహుం డి రువదితోమరంబులం బఱఁగించి సొలయం జేసినం దూలి వేగంబ తెలిసి పయిం బడి ముఖంబుల గళంబుల గండంబులఁ గండలు రాల్చుచుం జేరి సారథి జీరినఁ బదంపడి రయమ్మున నడిదమ్ము బెడిదమ్ముగా విసరినఁ దొలంగ నుఱికి చనువాని నక్కైదువునన వైచినం బతత్రిపతి తప్పించుకొని తిరిగి నొప్పించి చనునెడ దట్టం బగునలుక పెలుచ నరదంబు విడిచి బిట్టెగసి కదిసి తలప్రహారంబుల సొమ్మ వోవ నడిచి మగుడునెడ నంతన తెలిసి శకుంతవరుం డాదశవదను విపుల పక్షంబు నఖకులిశంబుల భేదించిన నాతురుం డై యతం డరదంబునకు వచ్చి నం దోడనె వచ్చి రథచక్రంబు భూచక్రంబునఁ బడఁ దన్నినం దూలి పొరలంబ మనాలోనన హతశేషంబు లగురథఘోటంబులు రెంటినిం బొరిగొనియె నట్లు తే రు వికలంబై యొఱగునెడ నేమఱక దశకంఠుండు జానకిం జంక నిఱికి సురుఁగం జూచునాలోనన యతిక్రూరావక్రక్రోధంబున గ్రక్కునం గొని యమ్మేటితనువు వెన్నునం గ్రొన్నెత్తురు దొరఁగునట్లుగా నూరియు నఖంబులం జీరియుఁ గంఠం బుల నొగిల్చియు శిరంబులఁ బగిల్చియుఁ బార్శ్వంబులం జెండియు రక్తంబును మాంసంబును బెల్లు దొరంగించిన రక్కసుం డొక్కెడ నక్కోమలి డించి యాగ్ర హం బెసంగ డగ్గఱి యలిక నయ్యరుణతనయుం గలపడి యరుణపూరంబులు నిజకరంబుల శిరంబులఁ జరణంబుల నురంబునం దొరంగం బెరిఁగిన యచ్చలంబు నం బొలివోనిబలిమి కలిమి నతిఘోరంబుగాఁ బోరునానమయంబున.

⁠ 134

మహా.⁠

కినుకం బక్షీంద్రుఁ డుగ్రాకృతిఁ గదిసి దశగ్రీవు నందంద వ్రేయన్ ఘనరౌద్రోద్రేకభంగిం గదుము నదుము వేగంబుమైఁ జేరుఁ జీరు వెనువెంటం బాఱుఁ బాఱు వెస నెడఁగుదియన్ వీచుఁ దాఁచుం గలంచుం దనుసంధుల్ సించు నొంచుం దలలు నఱచు దుర్దాంతదర్పం బెలర్పన్.

⁠ 135

క.⁠

ఇత్తెఱఁగునఁ దను నొంపఁగ, నెత్తినకోపమున దానవేంద్రుండు విహం గోత్తముఁ దలపడి కండలు, నెత్తురు బి ట్టొలుకఁ బోరె నిష్ఠురలీలన్.

⁠ 136

సీ.⁠

అంతకంతకు నెక్కు నాటోపములు గోప, ములు రౌద్రభావంబుఁ దనరఁ జేయ బలుగోళ్లఁ బగిలియు బాహుల నొగిలియు, నఖిలాంగకములు వ్రయ్యంగఁ దొరఁగు శోణితజలమున జొత్తిల్లుమేనులు, జేవురుఁగొండలచెలువు దాల్ప నొండొరు నొవ్వంగ నుడుగక పెనఁగంగ, నొదవినదప్పుల నుదిలకొనుచుఁ జలము శోభిల్ల నొండొరు సమయఁజేయ, వేగపడి పెల్లునొంచుచో వ్రేటుఁబోటు నాటు నగపాటు నొండొరు లోటుపడక, దారుణంబుగఁ బోరి రవ్వీరవరులు.

⁠ 137