పుట:ప్రబోధచంద్రోదయము.pdf/216

⁠

ఫలమునఁ దనుదానె భగ్నమై పోయె నీ                           కోర్కు లన్నియు నొడఁగూడె నిపుడు

⁠

గీ.⁠

నీవు నిలువంగ వలదిఁక నిట్టిపాట్ల కోర్చి పతిమేలు గోరుచునుంటిగాన నిన్నుఁ బోలంగఁ గులసతు లున్నవారె కావున వివేకభూపాలుఁ గనుము మనుము.

⁠ 70

క.⁠

అన నుపనిషత్తు శాంతిం గని యిట్లనె వినుము చెలియ గారవమున న న్ననుపుచు భగవద్గీతా వనిత రహస్యమున నొక్కవాక్యము చెప్పెన్.

⁠ 71

క.⁠

చని యేరికైన జీవుఁడు పెనిమిటి యగు నవ్వివేకపృధివీశుఁడుఁ బ ల్కినమాటలకు సదుత్తుర మొనరింపఁ బ్రబోధచంద్రుఁ డుదయము నొందున్.

⁠ 72

మానిని.⁠

అంచుఁ గృపామతి నానతియిచ్చె వయస్యగతత్రసనై యెట్లుగా గొంచక పెద్దలకుం బ్రతిమాటలు గొబ్బున నే నొనగూర్తు ననన్ జంచలలోచన శాంతి మహోపనిషత్సతి కిట్లను శారద వా యించు విపంచి నటించుచు మించి రహించు మృదూక్తుల నింపొదవన్.

⁠ 73

ఉ.⁠

జీవునకున్ వివేకునకుఁ జెప్పెఁ జుమీ హరిభక్తి మున్ను చే వివరంబుగా వినినఁ జిత్తములోపలిచిక్కు దీఱునం చీవిధమెల్ల నీ వెఱిఁగి యింక వివేకున కాత్మకున్ మనో భావకురాలవై మెలఁగి పాపుము వారల సంశయస్థితుల్.

⁠ 74

ఆ.⁠

అనిన నుపనిషత్తు నాత్ముని డగ్గఱి వినతి చేయఁ జూచి వినయమునను

⁠