Jump to content

పుట:పంచతంత్రి (భానుకవి).pdf/94

వికీసోర్స్ నుండి
ఈ పుట అచ్చుదిద్దబడ్డది


⁠

యట్లు బోయ కుడిచి కమఠంబును ధనువుకొప్పునఁ దగిలించికొని చనుచుండ
నమ్మూవురును లుబ్ధకప్రతిబంధంబులువోలె వెసఁదగిలి చనుచుండ నతం
డొక్కజలాశయంబు గనుంగొని యందు మధురంబులగు జలమ్ములు
ద్రావుచున్న సమయంబున,

⁠ 104


చ.⁠

త్వరితగతి న్మొగమ్ము తనుఁ దాఁకుచుఁ బారిన లేడిఁ గాలకిం
కరనిభమూర్తి లుబ్ధకుఁడు గాంచి పరాకుగ భేదితాంగదు
ష్కరతరపీడఁ జిక్కెనని సంభ్రమియై వెనువెంట నేఁగ నా
తురరుతముల్ చెలంగ నది దూరమునన్ బడియె న్మహీస్థలిన్.

⁠ 105


వ.⁠

అంతలోన.

⁠ 106


శా.⁠

కాకం బుద్ధతి నేఁగి చంచువులఁ దత్కాయంబు భేదించిన
ట్లాకాలమ్మునఁ జేసి లుబ్ధకుఁడు వాంఛాపూర్ణచేతస్కుఁడై
నాకుం జిక్కెనటంచు డగ్గఱిన యంతన్, బోయె నారెండు న
స్తోకాహ్లాదముతో నతండు మిగులం దుఃఖాంబుధిం దేలుచున్.

⁠ 107


వ.⁠

మగుడి చనుదెంచి నంత నమ్మూషికవిభుండు తనతీక్ష్ణరదనాగ్రం
బుల జాలంబు తుత్తునియలు గావించి సంభ్రమంబున నొక్కరంధ్రాంతరా
ళమ్మునకుం జనె నాసమయమ్మున,—

⁠ 108


క.⁠

రయమునఁ గచ్ఛపము జలా
శయమునకుం బోయె బోయ చనుదెంచి విషా
దయుతుండై మగిడి నిజా
లయమునకుం ౙనె వివర్ణ[ల]పనుం డగుచున్.

⁠ 109


వ.⁠

ఇట్లు శబరపుంగవు నోట్రించి కాకహరిణమూషికంబులు నిజ
సఖుండగు కచ్ఛపేశ్వరుని విడిపించుకొని సంతోషాతిశయంబునఁ గ్రమ్మఱ
లఘుపతనకహిరణ్యకమంథరహరిణపతులు గూడికొని తమతమయథా
స్ధానంబులకుం జని సుఖపరాయణులై యుండిరని విష్ణుశర్మ రాకుమారులఁ
బ్రహృష్టహృదయులం జేసె నంత,

⁠ 110


శా.⁠

పారావారగభీర! విభ్రమవతీపాంచాల! కారుణ్యవి
స్తారోదారకటాక్షవీక్షణ! సుధాంధస్సింధుతారాగస

⁠