పుట:చిత్రభారతము (చరికొండ ధర్మన).pdf/231

⁠

పెనఁగెద రింద్రుఁడున్ విధుఁడుఁ బేర్చిన నావచనంబు తప్పునే.

⁠ 134

సీ.⁠

నీలాంబరుఁడు నవ్వె గేలిఁ బెట్టె గదుండు              కృతవర్మ కన్నులు గీటె సాంబుఁ డల్లన తలయూఁచె నసమబాణుఁడు భుజం              బప్పళించెను [1]జేతులార్చె నుగ్ర సేనుండు చేవైచెఁ జేకితానునిపైని              ననిరుద్ధుఁ డక్రూరుఁ డదిమె ఋషభుఁ జారుధేష్ణుండు రోషమునఁ బండ్లు కొఱికె              సారణుఁ డట్టహాసంబుఁ జేసెఁ

⁠

తే.⁠

బెదవి విఱిచెను సాత్యకి మదము మెరసి చూచె దీప్తిమంతుండు భోజులును యాద వులును వార్ష్ణేయులును మది నలుక వొడమి గుజగుజలు పోయి బీరముల్ గొనిరి మిగుల.

⁠ 135

క.⁠

ఈరీతిఁ జేయ సభ్యులఁ దేరఁగఁ గని పాండుసుతుఁడు తెలిగన్నుల సాం ధ్యారాగ మొదవ నుడుగని వీరత్వము మెఱయ ననియె వినఁ జిత్రముగన్.

⁠ 136

ఆ.⁠

నెనరు మనసులోన నిలిపి యీ తెఱఁగున సామభాషణములఁ బ్రేమతోడ లోకులెల్ల మెచ్చ మీకుఁ జెప్పితిఁ గాక బలిమి మమ్ము గెలువఁగలరె మీరు.

⁠ 137

1. జకురాడె నుగ్ర