పుట:చిత్రభారతము (చరికొండ ధర్మన).pdf/102

⁠

మేనిచెలువంబు తొల్లిటి పూనికనే యుండు నటకుఁ బొమ్మని యనిపెన్.

⁠ 103

వ.⁠

ఇవ్విధంబున ననుప నంతకుమున్న యమ్మునీంద్రుకోపంబు నకు బెదరి.

⁠ 104

సీ.⁠

రతిరాజు బాణసంతతి మూలఁ బడవైచి              చాపంబు గడపటఁ జప్పఁజేసె జంద్రుఁడు తనరాక జాడఁ గాదని రోసి              యుల్లంబులోఁ గంది వెల్లఁబాఱె మలయానిలుండు సోమరినైతినని మేని              బడలికతో సుడివడి చలించె దొరయైన యావసంతుండు నేగెడుత్రోవఁ              గానక యడవిఁ జీకాకు పడియెఁ

⁠

తే.⁠

జిలుకగుంపులుఁ గండుగోయిలలగములు నొలయఁజాలక చెట్లనె [1]యొదుగఁజొచ్ఛె వలుద రాయంచగమియు వంకల నణంగె మధుపకులమెల్లఁ దమ్ములమఱువు సొచ్చె.

⁠ 105

వ.⁠

ఆరంభయుఁ దనగర్వసంరంభం బుడిగి కన్నీరు దొరుఁగ విన్నంబోయి యరవిరి దమ్మిపైఁ బరిభ్రమించు మదభ్రమర బృందంబుచందంబున వదనంబుపైఁ జికురంబులు వ్రేల వడి దూలఁ బుప్పొడి గప్పిన కొదమ నునుదీఁగె బాగున ధరణీపరాగంబునం గనుపట్టి తనువల్లిక వణంక నయ్యాశ్ర మంబు వెడలివచ్చునెడఁ దోడం గూడి యరుదెంచిన పువ్వుఁ బోండ్లయందు నొకప్రోడ యి ట్లనియె.

⁠ 106

1. యొదిగె జిక్క, వలుసు రాయంచ