పుట:చంద్రభానుచరిత్రము (తరిగొప్పుల మల్లన).pdf/132

శా.⁠

శ్రీకాంతుం డిటు లేగుదెంచె నని సంప్రీతిన్ హితు ల్దెల్ప ను ల్లోకానందముతోడ నావిజయలోలుం గూడి సత్యాసుతుం డాకంజాక్షు నెదుర్కొన [1]న్వెడలి డాయన్వచ్చెఁ దో శాబరా నీకంబు ల్నలువంకలన్ బలసి యున్నిద్రస్థితిం గొల్వఁగన్.

⁠ 131

ఉ.⁠

వచ్చి వినీతితో దనుజవైరికిఁ జాఁగిలి మ్రొక్కి సీరికిం బచ్చనివింటివానికి నమస్కరణం బొసరించి భక్తితో నచ్చట నున్న పెద్దలపదాంబురుహంబుల వ్రాల నందఱున్ గ్రుచ్చియుఁ గౌఁగిలించికొని కూరిమి దీవన లిచ్చి రయ్యెడన్.

⁠ 132

మ.⁠

నతరక్షానిధిశౌరి పక్కణముచెంత న్వేలమున్ డించి యు న్నతదివ్యాంబరమండపాంతరమున న్సద్బాంధవశ్రేణితో నతులస్ఫూర్తి వసింపఁ దత్సకలనృత్తాంతంబు చారు ల్రయో ద్ధతులై తెల్పిన రుక్మబాహుఁ డనువిందాన్వీతుఁడై చెచ్చెరన్.

⁠ 133

క.⁠

ప్రియబాంధవవర్గముతోఁ, బయనం బై వచ్చి దనుజభంజను బలదే నయుతుం బొడఁగని మ్రొక్కుచు, నయమంజులఫణితి నాజనార్ధనుతోడన్.

⁠ 134

ఉ.⁠

ఏమఖిలంబునుం దెలిసి యిచ్చటికిం జనుదెంచినార మిం కేమియు నానతీవలవ దిప్పుడు మామన వాలకించి దే వా మముఁ బ్రోవు పుత్రులవివాహ మొనర్పఁగ నేగుదెమ్ము గా రామడర న్మదీయనగరంబున కేమిట లాతివారమే.

⁠ 135

[2]క.⁠

అని [3]నయము నెనరు దొరలం, దనకును విన్నప మొనర్చు ధరణీశుల మ న్ననఁ జూచి యపుడు సాత్యకిఁ, [4]గనుఁగొని యాతండు నట్ల కాఁ దెలుపుటయున్.

⁠ 136

గీ.⁠

సకలసేనలు గొలువ నానాశార్ఙ్గపాణి, రాజసంబునఁ గుండినరాజధాని డాయవచ్చిన మునుమున్న పోయి రుక్మ, బాహుఁడు బిడారములు నులుపా లమర్చి.

⁠ 137

[5]సీ.⁠

అపరంజివాకిళ్ల ననఁటులో యిడుపుల నెసఁగు పచ్చలడాలొ యెఱుఁగరాదు బంగారుటిండ్ల దీపంబులో గోడల వెలుఁగు కెంపులడాలొ తెలియరాదు జాళువాలో వలజల్లులో కొణిగెల నలరు వజ్రపుణాలొ యరయరాదు పసిఁడియోవరుల ధూపంబులో సోరణగండ్లనీలపుడాలొ కానరాదు మేలిమిహజారములు వన్నె మేలుకట్లొ, చిత్రమణికాంతులో విభజింపరాదు అనఁగఁ జనునొక్కనగరున [6]నపుడు లీల, వనజనాభుని విడియించె మనుజభర్త.

⁠ 138

1. చ- దలఁచి
2. ట-లో నీపద్యమునకుమాఱుగ "అనిన" అను వచనము గలదు.
3. చ-ప్రియము
4. చ-గనుఁగొన నాతండు నట్ల కానిమ్మనియెన్.
5. ట-లో లేదు.
6. చ-నధిపు లీల