పన్నెండో దృశ్యం
[శకారుని జీర్ణోద్యానం - వసంతసేన ఏకాంతంగా ఒకపూలమొక్క మీద వాలిన
తుమ్మెదను నిశ్చలంగా చూస్తూ సాభిప్రాయంగా]
తుమ్మెదవా!, తుమ్మెదవా!!
నమ్మరాని తుమ్మెదవా!
మనసిచ్చిన పాటలతో
మరులు కొల్పి మా కన్నెల
మధువానిన వెనుక నీవు
మరల మోము చూపింపవు - తుమ్మెదవా?
విలపింపకు లేయెడదల
విలపించెడు వేదనతో
విరహభార మెరుగక ఈ
విరులు మనసు దొరుకదు పో-
తుమ్మెదవా! తుమ్మెదవా!!
నమ్మరాని తుమ్మెదవా!
(ఉద్విగ్న హృదయంతో) ఆర్య చారుదత్తా! ఏ ఉద్యానంలో కూర్చొని మీరూ కలలు కంటున్నారో! బండి తారుమారైంది, నా అదృష్టంతోపాటు, ఈ జీర్ణోద్యానం చేరుకున్నాను. మరుక్షణంలో ఏమి రాబోతున్నదో ఎరుగను. అయ్యో! ఆషాఢమేఘరాజు గర్జించి ఎంత చెప్పినా వినకుండా మూర్ఖం చేసి, ఆ మహాత్ముణ్ణి తిట్టిపోసి బయలుదేరివచ్చాను. ఈ అనుభవం కోసమే నేమో! (మరొకదిక్కుచూచి) తనకుసుమామోదాన్ని గ్రహించి ఆనందించి అనుభవింప జేసే మధుకర ప్రియుడు రాలేదు కాబోలు పాపం! ఈ జాజిపూవు తేనెకన్నీటి బొట్లు నేలరాల్చేస్తూ ఉన్నది. ప్రభూ! నీ ప్రియసుమము కూడా ఈ దురదృష్టానికే నోచుకున్నదా? (బిగ్గరగా) మహాభాగా! మహాభాగా!! ఇక్కడ నాకు దిక్కెవ్వరు?
182
వావిలాల సోమయాజులు సాహిత్యం-2