పుట:Shrungara-Savithri-1928.pdf/70

ద్వితీయాశ్వాసము

59

⁠

దాకన్ నేనును బోయి మే మెదురు వీణల్ పూని వాయించుచో నేకీభావముచేత మారువడిపోయెక్ వీణ లానాఁ డనెన్.

⁠

ఉ.⁠

కావున నాఁటివీణవలెఁ గానఁబడెన్ మునినాథ చూడు మీ భావము నారదుం డనుచుఁ బాఱెడుబుద్ధి కనంగ నంగనా, నీ వనుమాట లన్నియును నిక్కము చొక్కపునీదువాక్యపుం గ్రోవ గణింప నశ్వపతికూతురునుంబలెఁ దోఁచె మామదిన్.

⁠

క.⁠

ఎన్నం దుల లేదని నీ కన్నందులకున్ మనోహరాకార మహో విన్నందులకున్ గన్నులఁ గన్నందులకున్ మనంబు కడుముద మందెన్.

⁠

ఉ.⁠

వింతగ సత్యవంతుఁ డల వీణకు బ్రహ్మయటంచు నెంతుమీ

⁠