| |
లీల నింతయు నీవ పాలింతు కరుణచే సకలంబుఁ దుది నీవ సంహరింతు
సృష్టిరూపవును సుస్థితిరూపవును నీవ సంహృతిరూపవు జనని! నీవ
|
|
| తే. |
శ్రీయు బుద్ధియు ధృతియును హ్రీయు నీవ, పుష్టియును శాంతియును నీవ తుష్టి వీవ
యీశ్వరియు నీవ జగముల కెల్ల మోహ, రాత్రి కాలరాత్రివి మహారాత్రి వీవ.
| 40
|
| క. |
నీవ మహావిద్యవు మఱి, నీవ మహామాయ వమరనికరస్తుత్యా!
నీవ మహామేధవు మఱి, నీవ మహాస్మృతివి! దేవి ! నిత్యానందా!
| 41
|
| క. |
దేవీ! మహేశ్వరీ! త్రిగు, ణావస్థలు నీవె కావె యఖిలంబునకు
న్గావింతు మహాదేవీ!, దేవేంద్రప్రముఖనిఖిలదేవస్తుత్యా!
| 42
|
| చ. |
కరముల శూలము న్గదయు ఖడ్గము చక్రము విల్లు శంఖము
న్పరిఘము బాణము న్వెలుఁగఁ బ్రస్ఫురితాకృతిఁ దాల్చి లోకసుం
దరి వయి దేవి! నీవు సతతంబును నొప్పుదు తల్లి! శాంకరీ!
చరణనఖాంతసంపిహితసర్వదిగీశ్వరరత్నశేఖరా!
| 43
|
| తే. |
సదసదాత్మక మైనయీసకలవస్తు, సముదయమునకుఁ గలయట్టిసహజశక్తి
నీవ యిట్టినీమహిమ వర్ణింప నొకఁడు, శక్తుఁడే సర్వశబ్ధార్థజాతమూర్తి!
| 44
|
| క. |
లోకజనస్థితిలయకర, ణైకవిదగ్ధుఁ డగువిష్ణు నటు మేల్కొనఁగా
నీ కున్న నీమహత్త్వం, బేకవి వర్ణింప నేర్చు నింద్రాదినుతా!
| 45
|
| క. |
దేవీ! నీమహిమన కా, దే విష్ణుఁడు నేను బార్వతీపతియును నీ
శ్రీవిభవంబులు గాంచుట?, గావున ని న్నెవ్వఁ డోపుఁ గడఁగి నుతింపన్.
| 46
|
| వ. |
అని యిట్లు మహోదారంబు లైననిజప్రభావంబులం బ్రశంసించి ప్రజాపతి దేవీ!
యీదుర్ధర్షు లయినమధుకైటభుల సమ్మోహితులం గావింపు మఖిలలోకప్రభుం
డగునచ్యుతుం బ్రబోధంబు నొందించి యీయసురవీరుల వధియింపవలయు నను
బోధం బద్దేవునకు నావహింపు మని ప్రార్థించినం దామసమూర్తి యైన యోగ
నిద్రాదేవి యట్ల సేయం దలంచి.
| 47
|
| క. |
హరినయనవదననాసా, కరహృదయోరస్థలముల గ్రక్కునఁ దా న
ప్పరమేశ్వరుఁ బాసి నిలిచెఁ, బరముం డవ్యక్తభవుఁడు బ్రహ్మ గనుఁగొనన్.
| 48
|
విష్ణునకును మధుకైటభులకును యుద్ధము
| శా. |
నిద్రాజాడ్యము దన్నుఁ బాసినఁ గడు న్వే లేచి యాచంచదు
న్నిద్రాబ్జాతుఁ డధోక్షజుండు గనియె న్విస్ఫారదోర్వీర్యశౌ
ర్యోద్రిక్తాత్ముల రౌద్రవక్త్రుల నమర్షోగ్రాక్షుల న్నీలగో
త్రాద్రిప్రాంశుకరాళవిగ్రహుల బ్రహ్మధ్వంసనోద్యుక్తులన్.
| 50
|
| క. |
మధుకైటభులను దనుజుల, నధికబలులఁ గాంచి విష్ణుఁ డతులితబాహా
యుధుఁ డై వారలతో బహువిధముల వడిఁ బెనఁగె నేనువే లబ్దంబుల్.
| 51
|
