అవి యట్లుండనిమ్ము కరుణా! మదీయజననిం బాషండసదనంబుల వెదు
కుదము గాని పదమనుచుఁ గతిపయపదంబుల ముందటఁ గరుణ యొక
వికృతవేషునిం గని బెగడి శాంతిం బేర్కొని యోయక్క! రక్కసుం
డిక్కడికి నెక్కడనుండి వచ్చెనో యనిన శాంతియుం జెలికత్తె వెఱపు
దెలుపుచుం దల యెత్తి చూచి గళన్మలపంకపిచ్చిలబీభత్సదేహంబున దొన
దొన ముసురునీఁగలం జేతినెమలిపురికుంచెం గొని చోపుకొనుచుం గేశో
ల్లుంభనంబునం బురపురమను బోడితల నిమురుకొనుచు దిసమొలయుం
దానును జూడ నిస్సిస్సియై వచ్చువీఁడు పిశాచంబు గాని రక్కసుండు
గాఁడనినం గరుణ యిట్టిపట్టపగలు పిశాచంబు లెట్టు పొడకట్టవచ్చునే
యిప్పుడు నరకకూపంబు వెలువడి వచ్చుమహానరకస్థుండు కాఁబోలుఁ
గాక యని శాంతి చింతించి యౌ నెఱింగితి నెఱిఁగితి వీడు మహామోహు
పంపునం జనుదెంచు జైనదిగంబరసిద్ధాంతుండు వీనిం జూడఁ గూడదని
పెడమొగంబై నడచినం గరుణ నెచ్చెలీ! నిలునిలు మిచ్చట శ్రద్ధం బరి
కింత మనుచు వారలిద్దరు నిలిచి రప్పు డాదిగంబరసిద్ధాంతుం డప్పటికి
“నమోర్హతే” “నమోర్హతే" యనుచు శ్రావకులం బేర్కొని.
