పుట:నారదీయపురాణము (అల్లాడు నృసింహకవి).pdf/226

క.⁠

మన సెఱిఁగి వయ సెఱిఁగి పొ ల్చినచూపు లెఱింగి వలపుసిరు లెఱిఁగి వధూ జనములతోడన్ బృందా వనవంజులకుంజపుంజవసతుల మెలఁగెన్.

⁠ 164

వ.⁠

ఇట్లు మెలఁగుచు ననేకదినంబులు విహరించి కృష్ణుండు గోపికల రతులఁ గరఁగించి యొక్కనాఁడు తిరోహితుండైన.

⁠ 165

క.⁠

కులిశాంకుశవజ్రధ్వజ జలజధనుశ్చక్రకూర్మచామరరేఖల్ గల యడుగులచొ ప్పరయుచుఁ గలకంఠులు వెదకి రపుడు కంజదళాక్షున్.

⁠ 166

శా.⁠

హా వేణుస్వరమాధురీసరణు లాహా మౌళిపింఛాంక మౌ రా వేదాంతశిఖావతంసపదసౌరభ్యం బయారే దయా శ్రీవాల్లభ్యమహోమహిమ లాశ్రీకృష్ణకల్పద్రుమం బేవేళన్ ఫలియించునో మనలతో నేమేమి భాషించునో.

⁠ 167

వ.⁠

అని.

⁠ 168

తే. గీ.⁠

తరులతాకుంజఖగమృగతతుల నడిగి గగనభూవారిపవన[1]తేజోంతరముల నడిగి వేదశిఖాగమ్యమైనయట్టి బ్రహ్మముఁ దలంచి కానక పద్మముఖులు.

⁠ 169

వ.⁠

మోహసంతాపంబులం బొరలుచునున్న యప్పుడు సౌలభ్యసౌశీల్యాద్య నంతకల్యాణగుణపూర్ణుండైన కృష్ణుండు కరుణాయత్తచిత్తుండై యాగోపికలకుఁ బ్రత్యక్షంబై నిలిచి.

⁠ 170

ఆ. వె.⁠

మ్రొక్కి కౌఁగిలించి ముద్దాడి పైఁబడి తియ్యమోవిజాలుతేనె యిచ్చి పొదలఁ బొదల ప్రేమఁ బొదలిన కాంతల నందఱను రమించి యాదరించె.

⁠ 171

1. యతి చింత్యము