పుట:చిత్రభారతము (చరికొండ ధర్మన).pdf/170

మ.⁠

అది వీక్షించి బలానుజుండు పటుకోపాయత్తుఁడై యుగ్రతం బెద వల్లాడఁగఁ గన్నుదోయి యరుణస్ఫీతాకృతిన్ మీఱ ను న్మదుఁడై యెవ్వనిఘోటకాననజఫేనం బీగతిన్ వచ్చె వా ని దివౌకస్పతి గాచినం దునుముదు న్వేమాసమాత్రంబునన్.

⁠ 63

ఆ.⁠

అని ప్రతిజ్ఞఁ జేసి యనుపమసంతోష భరితుఁ డగుచు నాత్మపురికి నేఁగి యున్నవాఁడు భుజము లున్నతాకృతిఁ బొంద ననఘ దేహరక్ష యరసికొనుము.

⁠ 64

వ.⁠

ఇవ్విధంబున నాకైలాటకంబుదపసి వేఁడినారసంబులు గర్ణం బులఁ జొనిపినచందంబున నమ్ముకుందప్రతిజ్ఞాప్రకా రంబు వినిపించి యథేచ్ఛం జనియె నిటఁ జతుర్ధనుండును భయాక్రాంతుండై తనలో నిట్లని చింతించె.

⁠ 65

ఉ.⁠

ఏటికి వేఁటఁ బోయి తఁట నేటికి మాయపుఁదేజిఁ గంటి? నే నేటికి దానిఁ బట్టికొన నేటికి నెక్కితి నిత్తెఱంగు నా కేటికి వచ్చె నివ్విధికి నెవ్వనిపాదము పట్టికొందు నీ వేఁటయు నన్నుఁ బాండుపృథివీపతిభంగిఁ గలంచె దైవమా.

⁠ 66

సీ.⁠

అని వెచ్చనూర్చి ధైర్యంబూఁత గాఁగ న              మ్మనుజాధినాథుఁ డిట్లని తలంచె నత్యంతచంచలం బైనప్రాణముతీపిఁ              గులశీలధర్మముల్ గుందుపఱిచి సరియైన మేదినీశ్వరులు నవ్వఁగ బాంధ              వులు సిగ్గుపెంపునఁ దలలు వంప గులహీను గుణశూన్యు గోపాలు మాయి కృ              తప్రతిజ్ఞుని నెవ్విధమున శరణు

⁠