పుట:ఆంధ్రకామందకము (జక్కరాజు వేంకటకవి).pdf/43

క.⁠

దీనజనరక్షణంబును దానగుణంబును శమంబు దయయును సత్యం బూనిన ప్రియవాక్యంబుల్ మానితమైనట్టి సజ్జనవ్రత మెందున్.

⁠ 28

క.⁠

ఘనమగు దయతోడుత నా తని యలమటఁ దనదిగాగఁ దలఁపుచుఁ గడుదీ నుని రక్షింపఁగవలయున్ జనపతి దను మెచ్చి యఖిలజనము నుతింపన్.

⁠ 29

క.⁠

అనిశము దుఃఖసముద్రం బున మునిఁగెడు దీనజనుని బ్రోతురు దయ నే జనములు వారలకంటెను ఘనులగు సజ్జనులు లేరుగా భువనమునన్.

⁠ 30

క.⁠

మిగుల ననాథులు నార్తులు నగుపేదల నూఱడించి యాదుకొనంగాఁ దగు వారిమీఁద దయనిడి జగతీపతి ధర్మమార్గసంస్థాపకుఁడై.

⁠ 31

గీ.⁠

సకలజంతువులను జంపకుండుట యెద్ది యదియ పరమధర్మ మండ్రు ప్రాజ్ఞు లిటులగానఁ బతి యహింసకుఁడై దీన జనులఁ బ్రోవవలయు ననుదినంబు.

⁠ 32

క.⁠

తనసుఖమునకై యెవ్వం డనదలఁ బీడించు నాతఁ డాతనికోపం బనుపేరిటి యనలముచేఁ గనుగొనఁగాఁ గమలకున్నె కట్టియ పోలెన్.

⁠ 33