వెరచి నే చెప్పితిని వెలది నీ తన్వియని.
బ్రాహ్మణుడ నీవౌట ప్రతిశాప ముడిగితిని
అమరులకు నర్పించు హవ్యకవ్యంబులున్
నా ముఖంబునగదా నాకలోకము జేరు
న్యాయమా శపియింప నన్ను భట్టారకున్?
భృగుడు
(పశ్చాత్తప్తుడై)
అగ్ని భట్టారకా! ఆచరించిన కార్య
మపసవ్య మొనరింప తపము నోచగలేదు.
విధికృత మ్మిదిగాన వేడెదను నే నిదే
కనికరము నామీద కలిగియుండుము దేవ!
బ్రహ్మ
(సాక్షాత్కరించి)
విశ్వంబులో నెవరు వెనుద్రిప్పగా లేరు
ముని శాప మెంతయు నమోఘంబు గావునన్
ముల్లోకముల కిపుడు ముప్పు వాటిల్లినది.
(అగ్నితో)
శుచులతో నత్యంత శుచివి నీవై అగ్ని
సర్వభక్షుండవై చరియింపు భువనముల.
(భృగునితో - పులోమను చూపిస్తూ)
ఈ మహాదేవితో నెనయైన పతివ్రతల్
దృష్టిగోచరమైరె సృష్టిలో నెపుడైన!
కంటి కన్నీరిట్లు కాల్వగా మారినది
నామకరణము జేతునా? వధూసరయంచు.
636
వావిలాల సోమయాజులు సాహిత్యం-2
