పులోముడు
శిశువె యయ్యును వీడు శీర్ష మొగ్గించురా!
బ్రతుకుపై నాకిపుడు పాలుపోవుట లేదు.
(వెనక్కు నడుస్తుంటాడు)
జాత శిశువు
పర్వతాగ్రమ్మునకు పరిగిడెద వేలరా
ప్రస్థమ్ము పైనుండి ప్రత్యంతములమీద
పడిపోయి వడిలోన ప్రాణములు విడిచెదవు.
పులోముడు
దుర్బుద్ధి నౌనాకు దురితముల బాపుకొన
నింతకంటే వేరు నిరవు కనబడదురా
ఆ ఋషికి నే జేయు నపచారమున కిపుడె
తగిన శాస్తియె నాకు దయచేసె దైవంబు
అర్భకుని చేతిలో హతమౌటకంటేను
ఆత్మహత్యను నేను ఆచరించెద నిపుడు
(శైలాగ్రంనుంచీ క్రిందపడిపోతాడు. శిరస్సు భిన్నమౌతుంది. జాతశిశువు తల్లిదగ్గరకు పోయి)
జాత శిశువు
ఏను మృతి నొందుదని ఏడ్చినన్ కన్నీరు
కాల్వగా నిటుమారి కలసినది నదిలోన
భాగీరధీనది పాయగా ప్రవహించి
(తల్లి దగ్గరకు వచ్చి)
అంతకుని గృహమునకు అంపియున్నా నతని
అమ్మ లే లేవమ్మ ఆశ్రమంబున కేగ.
634
వావిలాల సోమయాజులు సాహిత్యం-2
