శీతల హృదయుండైనను
శిశిరుడు కడు నందగాడు.
అతని యంద చందములవి
అనవరత మ్మాతనివే
ఛాయా తప కలితముగా
సాగు బ్రతుకె సుఖమయము!
జీవితమిటు మారెననుచు
చింతలేదు ఆవంతయు!!
కాలమనెడి రాజరాజు
కడు గడుసరి, క్రూరాత్ముడు!
ఏ ఋతు సామంతుడైన
నిల నిలువగ నీడు సదా!
పరిషత్యభ్యుడు
ఇంత అందమౌ మోమును
ఏ నెన్నడు చూడలేదు
పరిషత్తు
చూడలేదు మున్నెన్నడున
సుందరి నిటువంటిదాని
ఓరి ఓరి మొప్పెవాడ
ఉవిద నీమె విడిచెదవా?
నిర్ణీత
(పరిషత్తులో)
బలవంతముగా నైనను
పరిణయమాడగ నీమెను
ఆ విధాత తీర్చిదిద్ది
అవని జనుల కొసగ లేదె?
పరిషత్తు
ఏకగ్రీవముగ దీని
కెల్లరమును నొప్పుకొందు
వెల్లరమును జితులమైతి
మీ చేడియ యందమునకు
వాది
జాలికి లోనై మీరులు
చాలదూర మేగినారు
పరిషత్తు
నీ మీదను జాలి (కరుణ) మాకు
నిండియున్న దీ యెడదల
వాది చెలికత్తెలు
(పరిషత్తులో)
ఎత్తులపై నెత్తు లేయు
జిత్తుల నక్కలు వీరలు
వాది వాది
శపథమ్ములను త్రోసిపుచ్చి
చాలగ నెద తను నమ్మిన
నాతి మోసగించుటలో
నరుడింతటి నీచజనుడె!
ఎరుగక నే మున్నియ్యది
ఏదో యుద్వేగమ్మున
ఆర్యులార! వాదింపగ
నభియోగము చేపట్టితి!!
616
వావిలాల సోమయాజులు సాహిత్యం-2
