ఈ పదిహేను సంవత్సరాలూ మిమ్మల్ని ఎంతగా అసహ్యించు కొన్నానో అర్థమౌతున్నదా?
రాజు : అయితే... నీకు ధర్మాధికారి ఇవ్వదలచుకున్న శిక్ష సమంజసమైందే! నీ నిజ స్వరూపాన్ని ఇప్పటికైనా బయట పెట్టావు.
కజ్జల : నన్ను శిక్షిస్తే మిమ్మల్ని మీరే శిక్షించుకొన్నట్లు. లోకం మిమ్మల్ని నన్నూ ఎన్నడూ వేరు చెయ్యలేదు. చెయ్యదు. అయితే నా పిల్లలో?
రాజు : నిన్నే తప్ప మరొక వ్యక్తిని ప్రేమించలేని నీకు సంతానం కూడానా కజ్జలా!
కజ్జల : లోకానికి మీ పిల్లలూ నా పిల్లలూ? నన్ను శిక్షించి వాళ్ళనేం చేయదల్చు కున్నారు?
రాజు : చంపి గోతిలో పారేయిస్తాను. నా యిష్టం వచ్చినట్లు ఏదో చేస్తాను.
కజ్జల : నన్ను అన్యాయం చేసినట్లు వాళ్ళను కూడా...
(సారంగదేవి వెనుకనుంచి వచ్చి నమస్కారం చేస్తూ)
సారంగదేవి : ప్రభూ! మేమేమి అపచారం చేశామని మమ్మల్ని చంపి గోతిలో పారవేయ దలచుకున్నారు?
రాజు : తల్లీ సారంగీ (లేచి వచ్చి సారంగదేవి తల నిమురుతూ దగ్గిరకు తీసు కుంటాడు) కజ్జలా! సారంగి నీకోసం బలి కాబోతున్నది.
కజ్జల : మీ ఇష్టం. మీరు మహారాజులు.
రాజు : (సారంగదేవితో) అమ్మాయీ! నీవు చింతపడకు. నీవిక్కడకి ఎలా వచ్చావు తల్లీ!
సారంగదేవి : ప్రభూ! ఎందుకు మీలో మీకీ కోపాలు?
రాజు : అది నీ విషయం కాదు. సారంగీ నీవు ఇక్కడినుంచి వెళ్ళిపో!
సారంగదేవి : ఎక్కడికి వెళ్ళమంటారు. కన్నవారు మీరే వెళ్ళగొడితే నేను ఎక్కడికి పోయేది. మీ కౌగిలి తప్ప ఈ కాశ్మీరంలో నాకు గమ్యస్థాన మింకోటేముంది?
రాజు : (కన్నీళ్ళతో) తల్లీ! సారంగీ!
(దగ్గరగా తీసుకుంటాడు)
408
వావిలాల సోమయాజులు సాహిత్యం-2
