మరి బడిలోనో?
ఇప్పుడిక బడిలోకి వద్దాం. ఇక్కడ మాటలకున్న స్థానం ఏమిటి? మన అసెంబ్లీ, మన ప్రార్థన, మన క్లాసు, చివరికి మన ఆటలూ అన్నీ మౌన మహారాజ్ఞికి ఆవాసకేంద్రాలూ, విహారకేంద్రాలూ! బడిలో చేరడమంటే నిశ్శబ్ద రాజ్యపు పౌరసత్వ స్వీకరణే. బళ్ళోనూ మొదట పిల్లాడు నేర్చుకొనేది భాషే. దాంతోపాటు పైన చెప్పుకొన్న అంశాలే. మరి ఉన్నట్టుండి సినిమారీలు మారినట్టు, సరిహద్దు దాటినట్టు వ్యవహారమంతా ఎందుకు తల్లక్రిందులవుతున్నట్టు?
'క్లాసులో భాష నేర్చుకొనేది ఎవరు? మరి ఎప్పుడూ మాట్లాడేది ఎవరు?' అని ముక్కున వేలేసుకొంటాడు జాన్హాల్ట్.
బడిలో మొదటి సమస్య పిల్లల్ని మాట్లాడనివ్వడం. పిల్లల్తో పిల్లల్ని మాట్లాడుకోనివ్వడం. పిల్లలతో మనం మాట్లాడ్డం. ఇంట్లో ఒకరో ఇద్దరో పిల్లలు. మరి క్లాసులో పుట్టి పిగిలినట్టుంటారే ఎలా అనేదొక ప్రశ్న. ఇంట్లో ‘నేర్పాల్సింది' అంటూ ఓ సిలబసూ గట్రా లేదుగా. మరి క్లాసులో 'ఇంత నేర్పాలి' అనే ఓ లక్ష్యం ఉందిగా. ఎలా సాధ్యం అనేది మన అనుమానం.
నిజమే బడీ ఇల్లూ ఒకటి కావు. గోల ఇద్దరిదా, మూకదా అనేది కాదు సమస్య. నేర్పడం అనే దగ్గరి కొచ్చేప్పటికి సిలబసూ పరీక్షలూ రాసి పెట్టుకొన్నవి లేవు గానీ బోలెడన్ని నేర్పాల్సినవి అమ్మకీ వున్నై. పిల్లలు నేర్చుకొన్నవి మన క్లాసు కంటే వందరెట్లు ఇంట్లోనే ఎక్కువ. ఎటొచ్చీ మనం నమ్మాల్సింది నేర్చుకొనడానికి సంబంధించి మనం ముందుగా చెప్పుకొన్న 'ఒకానొక పద్ధతి'ని. 'పిల్లలు అలా నేర్చుకొంటారు,' అని మనం ఒప్పుకొంటే, 'మనం నేర్పాల్సినవీ అలానే నేర్చుకోగలరు,' అని మనం అంగీకరిస్తే ఆ తర్వాత బడికి తగ్గ దారి బడిలో చిక్కక పోదు. ఇప్పటిదాకా ఇంత అద్భుతంగా నేర్చుకొన్న ఆ 'ఒకానొక పద్ధతి'కి భిన్నంగా మనం వ్యవహరిస్తున్నామని మనం నిత్యం మననం చేసుకొంటుంటే, ఇది పరమ దుర్మార్గమని మనల్ని మనం హెచ్చరించుకొంటుంటే, ఏదో ఒకదారి దొరక్కపోదు. అలా వెతికి పట్టుకొని చేసి చూపిస్తున్న వాళ్ళకీ ప్రపంచంలో కొరత లేదు.
ఏం మాట్లాడాలి? ఎలా మాట్లాడాలి?
పిల్లలతో మనమైనా, మనతో పిల్లలైనా, పిల్లల్లో పిల్లలైనా ఏం మాట్లాడుకోవాలి? ఎలా మాట్లాడుకోవాలి? అనేది మరో ప్రశ్న. దీనికొక్కటే సమాధానం. 'ఏమైనా మాట్లాడొచ్చు, ఎలా అయినా మాట్లాడొచ్చు' అని! కావాల్సింది మాట్లాడ్డం అంతే. ఇలా అంటే (చలం మాటల్లో చెప్పాలంటే) మన గుండెల మీద పెంకులే లేచిపోతున్నట్టనిపించవచ్చు.
కావల్సిందల్లా అమ్మలా పిల్లలస్థాయికి దిగి, పిల్లల ప్రపంచంలోకి దూరి, మాట్లాడ్డం నేర్చుకోవాలి. ఇదేమీ మనకు బ్రహ్మవిద్య కాదు. మనింట్లో మన పిల్లలతో మనం ఇలానే మాట్లాడుతుంటాం. పిల్లలకో భాష వుంది. దానికో హృదయం ఉంది. దాన్ని మనం పట్టుకోవాలి. ఇదేదో కసరత్తు కానక్కరలేదు. అలా మాట్లాడ్డంలో అలాంటి మాటలు వినడంలో అద్భుతమైన అనుభూతి వుంది. అది మనల్ని సవాలక్ష ఈతిబాధల్నించి మరిపిస్తుంది. మంచి పుస్తకం కన్నా మనసును గిలిగింతలు పెడుతుంది. నిర్మలం చేస్తుంది.
పిల్లలకి భాష నేర్పడం అటుంచండి. ముందు మనం పిల్లల భాష నేర్చుకోవాలి. పిల్లల్లానే మాట్లాడాలి. పిల్లల ప్రపంచంగానే మన బడీ ఉండాలి. ఒక్కరోజు మనం మాట్లాడే పదాలన్నీ (బడిలో) రాసి పెట్టుకొన్నామనుకోండి. వాటి అర్థాలు పిల్లలకి తెలుసా అని లెక్కేసి చూచుకొన్నామనుకోండి. లేకుంటే ఒక్కరోజు మన క్లాసు
పిల్లలు భాష ఎలా నేర్చుకొంటారు? ◆ 11
