పుట:Neti-Kalapu-Kavitvam.pdf/131

వికీసోర్స్ నుండి
Jump to navigation Jump to search
ఈ పుట అచ్చుదిద్దబడలేదు


96

వాజ్మయ పారిశిష్టం నేటికాలపుకవిత్వం

"ఈక్షోణిన్ నినుబోలు సత్కవులు తేరీనేటి కాలంబులో
ద్రక్షారామ చశుక్య బీమవర గంధర్వాస్పరోభామినీ
వక్షొజద్వయ గంధసారముసృణ ద్త్విరాజ్యభారంబున
ధ్యక్సింన్ గవిసార్వభౌమభవదీయ ప్రౌడసాబిత్యముల్"(కాశీ)

అని చెప్పినట్లు వ్రాశాడు.

భవభూతి

  "చేతస్తోషకరీ  శిరోంతకరీవ్ ఇద్యానవచ్యానవద్యాప్తి న।"

అని అన్నాడు అట్లానే మృదుత్వాన్ని మధుర్యాన్ని వ్యక్తపరుస్తూ మధురం దివ్యం మంజులం అంటే మెంచిదేను, అని అంటారా?

సమాధానం

     చెప్పుతున్నాను: శాక్తిమంతడేదో సందర్భం వచ్చినప్పుడు ఇతరులు తలనాడినప్పుడు భవఊతివలె జగన్నాధుడివలె ఒకసారి రెండు సార్లు చెప్పుతుంటే రోతలెదు. కాని నిజంగా శక్తిమంతుడైన మాటి మాటికి పుటపుటకూ నేనుగొప్పవాణ్ని అని వాపొతుంటే రోతగానే వుంటుంది  అసలింతకూ బూతవర్తమానాల్లో అద్వితీయుడైన కాళిదాసు
   "మంద। కవియశ:ప్రార్ధీ గమిష్యామ్యపహాస్యత్రాం'

అని వినతుడైనాడు ఒకరకపు మనుషులు జగన్నాదుడివంటి వాండ్లు బయటపడి వెల్లబెట్టుకుంటే ఒకటి రెండుసార్లకు రోతగా వుండదు. కాని పుటపుటకూ వాపోతే రోత అని సహృదయుల కందరికీ తెలిస్న సంగతే ఇట్లానే కవి తన మాధుర్య ప్రేమను మంజులత్వ ప్రేమను త్రెలియబరచడానికి ఆసందర్భాలు మదుదమైనవని వ్యక్తం జేయడానికీ కొన్ని మధురలు, కొన్ని ద్వ్యలు వేస్తే రోత పుట్టదు. కాళిదాసు తఫొవనాల పావనత్వం మీది అబినివేశ< ఆపలేక

        "పునాసం పచనొద్ఖూతై।"   (రఘు)

అని పావనత్వ్గాన్ని శబ్దంతొ చెప్పినాడు.