వడిదుడుకు లేర్పడ్డప్పుడు జీవితానికి భంగపాటు తటస్థపడకుండా చూసుకోవడానికే ఆపద్ధర్మాలు.
అవి శాశ్వతంగా అవలంబించ తగ్గవి మాత్రం కావు.
ఎవరి కయినా - ఎంత అప్రయోజకుడి కయినా - దీర్ఘజీవితంలో గడ్డుదినాలు బహూ పరిమితంగానే వుంటాయి.
అవి గడిచిపోతా, యేదోవిధంగా, నిలిచిపోవు.
తరవాత, సరి అయిన - తాను వోహో అనిపించుకోతగ్గ - వృత్తి చూసుకోవాలి, బుద్ధి వుండినవాడు, నిదానించి,
ఆ స్థితి తటస్థించేదాకా బతికి వుండడానికే ఆపద్ధర్మాలు.
అవయినా, యిప్పటి మన నడవడికి బహూ భిన్నంగానే వుంటాయి.
అవయినా, ధర్మసాంకర్యం కలక్కుండా వుంచడానికే యేర్పడ్డాయి; గాని విచ్చలవిడిగా సంచరించడానిక్కాదు, ఇప్పటిలాగ.
ఏతావతా, -
ఐహికం కష్టనిష్ఠురం.
దుఃఖబహుళం.
యాతనా భూయిష్టమున్నూ.
పేదలకేగాదు, సాదలకున్నూ వున్నదే యిది.
మనిషి సంపాదించుకోవలసిన మొదటి పరిజ్ఞానం యిది.
జీవితం గడిచిన కొద్దీ - అనుభవం పెరిగినకొద్దీ బలపడుతుందిది.
బుద్ధి వుంటే తాత్కాలిక విపత్తు చూసుకుని అంత భయపడవలసిన పనిలేదు.
మోఘమైన నొకశక్తి యీ బుద్ధి.
కష్టాలు రాసి పెట్టిన భగవంతుడే ప్రసాదించిందది.
దాని కసాధ్యం లేదు.
కష్టాలు సుఖాలుగా మారుస్తుందది.
దుఃఖం ఉల్లాసంగా తేల్చేస్తుందది.
యాతన సుఖంగా పరిణమింపచేస్తుందది.
గర్వం చూపించుకోడం కాదు, ఏ కొంచెమో నాకుందది.
అది వుండినందున నాకెంతో ఫలితం కనపడింది, ఎన్నో మాట్లు, నా కప్పటికే.
ఒక్కొక్కడి కొక్కొక్క మార్గాన అనుభూతం అవుతుంది.
రచనలో కనపడుతోంది నాకు.
పెద్దలవల్ల తెలుసుకోవలసిన సుళువు లెన్నో సంపాదించుకున్నాను, స్వబుద్ధితోనూ, స్వయంకృషితోనూ నేను.
ఆ రచన మానలేన్నేను.
జీవిత పరమావధికం నాకది.
నేను చెయ్యగలిగినా చెయ్యలేకపోయినా, దేశీయు లది గుర్తించినా గుర్తించకపోయినా - నా జాతికి నేనే చెయ్యవలసిన దోహదం కొంత వుంది.
రచనే అందుకు సాధనం నాకు.
అనుభవాలూ - జ్ఞాపకాలూను - 3
451
