ఇది మరీ ఉద్రిక్తపరిచింది నన్ను.
అయితే, సీమంతం ప్త్రైణమే వొప్పుకుంటాను.
మరి, తెగబారెడు జుట్టుండడం మాట?
అది మాత్రం శాస్త్రాతిక్రమణం కాదూ, యిదయితే?
ఏమయినా, మా నాయనగారి ఆగ్రహం పరమావధి అందుకుంటుంది నే నీపని చేస్తే.
విడిపోడం దాకా వెళ్ళిపోవచ్చు కూడా, వ్యవహారం.
"అయితే యేం?” అంటే, మరి బువ్వ?
ఈ భయం పోయింది నాటికి.
డాబుగా వచ్చి తమమీద నాలుగు పద్యాలల్లి ఝమాయించి పాడితే అయిదులూ పదులూ రూపాయలిచ్చే సంపన్నులు వేలూ లక్షలూనూ, దేశంలో.
ఇప్పటికీ యిదే అంతస్థు మనదేశంలో, మినిష్టర్లకున్నూ.
గ్రంథ రచనకంటే ధనార్జనే ప్రధానం అనుకోగలిగితే, అంతవరకూ పిఠాపురంలో చేసివుండిన పద్యసాధన 'వోహో, సుబ్రహ్మణ్యశాస్త్రిగారు" అనిపించుకోడానికి చాలు, నాకు.
నాయనగారి అనుగ్రహానికే గాని దానికడ్డురాదు క్రాపింగు.
అయితే 'పంచాంగాలు పట్టుకుని బయలుదేరమా?" అనుకుని వున్నానే, మరి, నాలుగు డబ్బు లిచ్చేవారందరిమీదా పద్యాలు కడుతూ బయలుదేరనా?
కవి అయివుండినవాడికి - కనీసం కవితాసాధన చేస్తున్నవాడి కింతకంటే పతనం యేమివుందీ?
కాక, - కవిగానూ, గ్రంథకర్తగానూ చెలామణీ కావడానికి క్రాపింగు అగత్యం కాకపోవచ్చు, అభ్యంతరం మాత్రం కాదు.
వెంటనే మంగలిని పిలిచా నీధైర్యంతో.
వాడు వచ్చి కత్తి నూరసాగాడు క్షౌరం అనుకుని.
"కాదు, కత్తెర తియ్య"మన్నాను.
అన్నాను - వొక ఆలోచన తట్టింది.
మార్పులన్నీ అంతవరకూ క్రమాంతరాలమీద నడిపించుకు వచ్చాను.
ఇదీ అలాగే చేద్దాం అనిపించింది.
జుట్టు తీయించేశాను, ముందీ వూహతో.
మొదటిమాటు కనక గచ్చకాయ నునుపు తెచ్చాడు తలకి మంగలి.
పిలకమాత్రం వుంచాడు, కండిబొట్టంత ముడివచ్చేటట్టు.
ఒకమాటు ఝాడించా నది; కాని గుప్పెడు జుట్టు తగిలే చేతికది వున్నట్టే అనిపించలేదు.
ముడితో కింద పడివున్నజుట్టు చూశాటప్పటికీ "అయ్యో" అనిపించింది.
ఆశ్చర్యమేమీ, స్త్రీ లసూయపడే జుట్టు నాది.
పాడుగుకు పొడుగు -- చిక్కనకు చిక్కన - మెత్తనకు మెత్తన - నలుపు చెప్పనే అక్కర్లేదు - వీటికి సాయం దీర్ఘానుబంధం.
అనుభవాలూ - జ్ఞాపకాలూను - 2
334
