పుట:2015.392383.Kavi-Kokila.pdf/15

వికీసోర్స్ నుండి
ఇక్కడికి గెంతు: మార్గసూచీ, వెతుకు
ఈ పుట ఆమోదించబడ్డది

12 కవికోకిల గ్రంథావళి [ప్రథమాంకము

[రాముఁడు ప్రవేశించును.]

రాము : [స్వగతము] ఎవతెదో స్త్రీకంఠస్వనముగ నున్నదీ దీనా లాపము ?

ఊర్మిళ : ఓహో ! బావగారిచ్చటకే వచ్చుచున్నారు. అక్కా, యూరడిల్లు మూరడిల్లుము.

రాము : [డగ్గరి] ఇది యేమి యూర్మిళా, మీయక్క మూర్ఛిల్లు యున్నది ? భయకారణమేమియుఁ గలుగదు గదా ?

ఊర్మి : ఆరణ్య నివాసవిషయము స్మరించి మూర్ఛిల్లినది.

రాము : ఓసి బేలా ! [కరస్పర్శగావించి] ప్రేయసీ, యూరడిల్లుము. గడచిపోయినది లెమ్ము వనవాసవిషయము.

సీత : [మెల్లగఁ గనులువిప్పి] ప్రాణవల్లభా, రక్షింపఁబడితిని.

రాము : భ్రాంతి నుండియా ?

సీత : ఏమీ దండక గాదా యిది ?

రాము : నీ మృదుల హృదయము నడుగుము.

సీత : [స్వగతము] స్వప్నమునందువలె నవస్థాంతరము పొందితిని. [ప్రకాశముగ] ఆర్యపుత్రుఁడు విహారమునకై యిచ్చటికే విచ్చేయ నేల ?

రాము : [చిఱునవ్వుతో] నేనడుగఁ దలఁచిన ప్రశ్నను నీవే యడిగితివా ? మఱి యెక్కడ విహరింతును ? ధర్మాసనము వీడి యంతపురంబున కేఁగితిని; అయ్యది ప్రియావిశూన్యమగుట హృదయాహ్లాద వస్తువు నన్వేషించుచు నింతదూరము వచ్చితిని.

సీత : ఆరణ్యావాసముతప్పినను అభ్యాసము వాసనా రూపముగ నున్నది కాఁబోలు !

రాము : [చిఱునవ్వుతో] కావుననే గర్భాలసవయ్యు వనముల వినోదించుట.