4–30) నా చ న సో ము c డు 117 పాదము భిన్న విధముగలది. ఓగిరాల జగన్నాథ కవిగారు ప్రావూదిక ముగా దానిని హరివంశముందలి దానిఁగాసరించియుందు రేమో. (అప్ప కవి" ఒకసాఁ డిలదుధరుండు ? ఇత్యాది పద్యమును బెనాలి"రావులింXని యిందుధరోపాఖ్యానమందలి దానిఁగాఁ జెప్పినట్లుగానే)” కళాపూర్ణోదయమునందు శతదాళదఫ్ను హిద ప్రశంసగల పద్యములివి:— క. ఫు నరోపుఁ డగుచు నతఁడా వనితయుఁ దోసరుగు డేర వడిఁ జని యూ చే గ్పనను శత తాళ దఫ్నుం బను పేరన్ వెలసియున్న హదమున నుకి కెన్. చ అదె శ్రత తాళ దఫ్ను మనుసార్థపునామముతోడ ను_త్త వు హదములలోఁ బొగడ్డ గనినట్టిది యందునుబడ్డవారికిం బ్రదుకు లె యంచుఁ దప్పదు పురాకృత మెవ్వరికైన నoచుc NTం తతడవుగుందె నేనపుడు తద్ద్విజముఖ్యునిఁ జూచి యొయ్యనన్, -ఈ రెండు పద్యములలోనుగూడ శత తాళదఘ్నహద• మనుస మూసపదము లేదు. ఇంతేకాదు. జగన్నాథకవి యెందుకొఱ కీ వాక్య మును గ్రహించెనో ఆకార్య విూపద్యములయందలి ప్రయోగముల వలని నెఱవేఱదు. జగన్నాథకవి దేవ వల్లభ హాది నీవిలసిత వుయ్య, జంభజయాధికపంపదఁ దగి" అని తన గ్రంథమున వాసి, ఇందలి భ యనునకరము లఘువగుటకు లక్యముకొఱకు సంస్కృత సమాసములందు రేఫసంయుక్తవర్ణపూ ర్వాతరమునకు లఘుత్వమును గల్పించిన పింగళి సూరనార్యాదుల ప్రయోగముల నుదాహరించుచు, నాచనపోమనాథునిదని పైనఁజెప్పి నప్రయోగమును లక్యముగా నిచ్చియున్నాఁడు, కళాపూర్ణోదయ Nෙක්ද්රි) పై రెండు పద్యములలోని ప్రయోగములు సీల్యమునకు లు ణములు గానేరవు. కందపద్యములోని హదము సంస్కృతపదముతో
