పుట:శ్రీవేంకటాచలమాహాత్మ్యము (తఱిగొండ వేంకమాంబ).pdf/93

86

శ్రీవేంకటాచలమాహాత్మ్యము

⁠

సేయుచున్నాఁడు గావున శ్రీశుఁ డింక నమరవరునకుఁ బ్రత్యక్ష మగుట నిజము.

⁠ 42

వ.⁠

మఱి యేను భవదీయపురోహితుండ నగుటం జేసి యిచ్చటి కేతెంచితిఁ గావున.

⁠ 43

తే.⁠

ధన్యుఁ డగు సర్వలోకపితామహుండు భక్తి మెఱయనివాతదీపంబు వోలెఁ దాఁ జలింపకయున్నాఁడు దనర నజుని మెచ్చి ప్రత్యక్షమగును లక్ష్మీవిభుండు.

⁠ 44

ఉ.⁠

కావున దివ్యపుష్కరిణి కామఫలప్రదయంచు నమ్మి యో భూవర నీవు త్వరగఁ బుష్కరిణీజలమందుఁ గ్రుంకి స త్పావన భక్తి మీఱఁగ జపం బొనరించుమటన్న నప్డు ధా త్రీవిభుఁ డిట్లనెం బరమదేశిక తజ్జపమీవు చెప్పవే.

⁠ 45

సీ.⁠

అనిన శ్రీవేంకటేశాష్టాక్షరీమంత్ర         మావసిష్ణుండు పుత్రార్థియైన దశరథేశ్వరునకు దయ నుపదేశంబు         సేయఁగా నృపతి వసిష్ఠమునిని బూజించి కూర్చుండి పుత్రార్థియై మహా         శిష్టుఁ డై జపమును జేయుచుండె నపుడు వసిష్ఠుఁ డత్యంతనిర్మలచిత్తుఁ         డగుచు నొక్కెడఁ దపం బాచరించు

⁠

తే.⁠

చుండె నంత నభంబున నుఱిమినట్ల కడుభయంకర నినదంబు గల్గె నాస్వ నంబునకు బ్రహ్మ తనశరీరంబుఁ దెలిసి కనుల నలువంకలం గనుంగొనుచు నుండ.

⁠ 46