పుట:శిశుపాలవధము (గోపినాధ వెంకటకవి).pdf/239

⁠

నవ్వైనతేయుండు విజృంభమాణశరీరుండై యనేకగరుత్మంతుల సృజించిన నవి యసంఖ్యాతంబులై కృష్ణనామం బుచ్చరించుచు నాకాశంబున కెగసి సువర్ణవర్ణవర్ణరుచులు సూర్యకిరణంబులం గలసి గగనంబంతయు స్వర్ణమయంబుఁ జేయుచు.

⁠ 217

సీ.⁠

శతకోటిసంకాశశాతనఖంబులఁ                         దలలు చిందఱపాఱఁ దన్ని తన్ని శితచంచుపుటములఁ జించిచెండాడి ర                         క్తము గ్రోలి ఖండలు నమలినమలి యాతతపక్షసంజాతఝంఝానిల                         చాలనంబునఁ దూలఁ దోలితోలి పక్షవిక్షేపసంభవభూపరాగంబు                         చేత నంధులు గాఁగఁ జేసిచేసి

⁠

ఆ.⁠

చైద్యముక్తఘోరసర్పాస్త్రసంభూత వివిధదందశూకవిసరములను హరివిముక్తగారుడాస్త్రజగరుడసం దోహ మపుడు పట్టి తునిమివైచె.

⁠ 218

వ.⁠

ఇట్లు వైనతేయగణంబులచేత సర్పసంఘంబు హరిస్మరణాది పుణ్యంబులచేత బ్రహ్మహత్యాదిమహాపాతకంబులుంబోలె నశించె హతశేషంబులైన కొన్నిసర్పంబుల ఖగేంద్రపతత్రసమీరణ బలాత్కారోన్మూలితశైలదత్తవివరమార్గంబున వివశంబులై స్వకీయస్థానం బైన పాతాళంబు ప్రవేశించె నిట్లు తననాగాస్త్రంబు మోఘంబై న శిశుపాలుండు లజ్జితుండై పదంపడి రోషవిశేషం బున సమంత్రకంబుగా నాగ్నేయాస్త్రంబు ప్రయోగించిన నది పొగలేని మంట లుమియుచు విస్ఫులింగపటలీసంచారఘోరంబు గా వితతాయతజ్వాలాబాహుం డైనబేతాళునిపగిది నాకాశం బున కెగసి చలితోన్నతధూమకేతనుండును సరభసరభసాంబర రోహిరోహితవాహుండును శీఘ్రమారుతసారథియు నైన పావ

⁠