పుట:శిశుపాలవధము (గోపినాధ వెంకటకవి).pdf/117

ఉ.⁠

ఇంతులు కాంతు లిట్లు తమయిండ్లకు వచ్చినఁ జూచి యాత్మలో సంతస మంది వారియుపచారవిధానమునందు భూరిది గ్దంతికరోపమోరుయుగగాఢభరాలసమాన లయ్యు న త్యంతగతిప్రచారముల నర్మిలి నొందిరి ప్రేమ నెంతయున్.

⁠ 250

వ.⁠

మఱియు మనోహరోచ్చలితభ్రూయుగంబును నయనచేష్టావిశేషం బును హస్తాభినయసహితచతురవచనంబును యువతికి స్వభావసిద్ధం బైనను నిపుణాచార్యునిచేత నభ్యాసితం బగుటం జేసి ప్రథితంబైన నాట్యవిలాసంబునం బోని విలాసంబు గలదియై యొప్పు; నప్పు డొకనాయిక సపత్నీనామంబునఁ దన్నుఁ బిలుచు వల్లభునితో సోపాలంభంబుగా నిట్లనియె.

⁠ 251

సీ.⁠

నలువ నీకు సహస్రనయనముల్ గలిగింపఁ                         డది సృష్టికర్తకు ననుచితంబు నరయ మద్విషయమం దది ప్రస్ఫుటం బయ్యె                         నిటు గోత్రభేదివై యెసఁగు నట్టి నీచేత నింద్రత నిజముగాఁ బ్రకటీకృ                         తం బయ్యె నిఁక వేయి తలఁప నేల? విను మక్షి గతనైన ననుఁ జూడ కిపుడు హృ                         ద్గత యైన సతి నెట్లు గాంచి తహహ!

⁠

ఆ.⁠

యనుచుఁ బల్కి యల్క నవ్వలఁ జనఁ జూచు నట్టి సతిని దృష్టి ననునయించి కాంచి ఘంట లపుడు ఘల్లని మ్రోయంగఁ గదియఁ దిగిచి ప్రియుఁడు కౌఁగిలించె.

⁠ 252

చ.⁠

మఱియునొకండు కోపమున మానిని పల్కినమాట కల్గి చె చ్చెరఁ జనఁ గృత్రిమక్షుతముఁ జేసె వరోరువు మ్రోల నుండి బం ధురకృపచేత వల్లభుఁడు “తుమ్మఁగబోవగ రా” దటంచుఁ దా మరలెను బోవ కిర్వురు సమానులు గారె కృతానురాగతన్.

⁠ 253

ఆ.⁠

ప్రియునిఁ జూచినంతఁ బ్రేయసి నీవిబం ధంబు వదలె హ్రీగుణంబుచేత వదనశశిని వంచె వల్లభాలోకన మాత్రమునఁ దొలంగె మాన మపుడు.

⁠ 254