పుట:రామేశ్వరమాహాత్మ్యము (ఏనుగు లక్ష్మణకవి).pdf/66

సీ.⁠

వజ్రదంష్ట్రుం డనువానిపీచ మడంచెఁ         బ్లవగోత్తముఁడు మహాబలుఁడు నలుఁడు బహువిధసమరలంపటు నకంపను బట్టి         కుముదుండు రణభూమిఁ గూల్చి యార్చె నతికాయబలమదోద్ధతుఁ డైనత్రిశిరుని         సౌమిత్రి దురమున సమయఁజేసె మునుపుగ దేవాంతకుని ద్రుంచి పదపడి         యినసుతుండు నరాంతకుని వధించెఁ

⁠

గీ.⁠

గుంభకర్ణాత్మజుల గాడ్పుకొడుకు దునిమె ఖరునికొమరుని మకరాక్షుఁ గడఁగి పొదివి పే రణంగించె గెరలి విభీషణుండు దురమునకు నంత నింద్రజిత్తుండు వచ్చె.

⁠ 115

క.⁠

ఆయింద్రజిత్తు దారుణ సాయకములు వరపి రామసౌమిత్రుల స ద్గేయచరిత్రుల వీరులఁ బాయక మోహితులఁ జేసె భండనభూమిన్.

⁠ 116

ఆ.⁠

వాయుపుత్రునివాతవాజి యై యమ్మేటి నింగి కెగసి నిలిచి నిశితకనక పుంఖమాన మైనభూరిశిలీముఖా సారములను గపులబీర మడఁచె.

⁠ 117

క.⁠

ద్యోవీథి నున్న యారణ కోవిదుశరవృష్టి నిగిడెఁ గుముదాంగదసు గ్రీవనలజాంబవంతుల తో వానరు లెల్లఁ ద్రెళ్ళి దుర్దశ నొందన్.

⁠ 118