యతిస్థానమందును “భంగతా + ఆపత్" అని విఱుఁగునట్లునుం గూర్చి చమత్కారముఁ గావించెను
| చ. | “విను పలుమాట లేల యలవేలుపుమూఁకలలోన నేనియున్ | |
ఆ-4. ప-89.
ఇందు మూఁడవపాదమున రామాయణార్థమందు 'అల్కచూపు + ఇనకులుఁడు' అనియు, భారతార్థమందు 'అల్క + చూపి + నకులుఁడు' అనియు విభజించుచోఁ బాదాదియందలి “చూ, పినకులుఁ" డనునెడ నినకులుఁ డని విఱుచునపుడు స్వరయతియు, 'చూపి + నకులుఁ' డనుచో వ్యంజనయతియుఁ జెల్లవలయుఁ గావున వానికిఁ దగినట్లు విశ్రమస్థానంబున "సమ + పేక్షితసంగరకేళియై" యనుసమాసమందలి సమపేక్షితశబ్దగతమైన “పే” యనుదానిం బ్రాదియతిగా స్వరవ్యంజనయతులకు రెంటికి ననుకూలించునట్లు గూర్చెను. ఇట్టిచిత్రంబు లెన్ని యేనియు నీకవి కవితాధోరణిం గన్పట్టుచుండెడు.
ఈ కవివర్యుం డధికనియమముతోఁ గథాద్వయముఁ గూర్చునెడను జదువువారికిఁ జిత్తానందము గూరునట్లు భాషాజాతీయము లగు వాడుకపదములంగూడ నక్కడక్కడ సందర్భానుగుణముగాఁ బ్రయోగించెను.
| తే. | “అపుడు మనుజేంద్రముఖ్యు లాహరి నుతించి | |
ఆ-4. ప-212.
ఇందు రామాయణార్థమున నింద్రజిత్తు ప్రయోగించిన బ్రహ్మాస్త్రముచే నందఱు మూర్ఛిల్లఁగా హనుమంతుఁడు సంజీవనిం దెచ్చి యెల్లవారిం బ్రదికించి యస్త్రమును వ్యర్థపఱిచె నని యాహనుమంతునిఁ బ్రశంసించునపు డాశ్చర్యసూచకముగా లోకమున సాధారణ మగువాడుక'మెయి "నారాయణ" యనుసంబోధన మిందుఁ గూర్చుట చమత్కారకారియై యుండెడు.
| తే. | “అరయ నేరి కి ట్టి ట్టని యాడుకొనఁగ | |
