పుట:భాస్కరరామాయణము.pdf/646

⁠

లగుకాలంబులు సాక్షిగా స్వప్నాద్యవస్థలయందును జ్ఞానాజ్ఞానంబులయందును మద్వల్లభుం డగురఘునాథునకుం దప్పుట లేదు.

⁠ 2363

క.⁠

చాయగతి నాదుచిత్తము, పాయక రఘునాథునంద పరఁగునయెనిన్ న్యాయము దప్పక దహనుఁడు, ధీయుక్తిన్ నన్నుఁ గాచు ధృతి యెడఁగూడన్.

⁠ 2364

తే.⁠

దుష్టకల్మషబుద్ధి నై దోషమునను, జనకులాధీశునకుఁ దప్పి సచ్చరిత్ర మెడలి నడుచుట గలిగిన నీక్షణంబ, చెలఁగి నను నగ్ని భస్మంబు సేయుఁగాత.

⁠ 2365

మ.⁠

అనుచు నిశ్చలచిత్త యై రఘుకులేంద్రాయత్తచింతావశం బునఁ దాత్పర్యము గల్గి నిర్మలలసద్బుద్ధిప్రసాదంబుపెం పున నభ్రంకషకీలుఁ డై కనలుచున్ భూరిప్రభుం డైనయ య్యనలుం డుప్పతిలంగఁ జొచ్చె నిరపాయస్నేహరాగంబునన్.

⁠ 2366

ఆ.⁠

అనఘమంత్రపూత మైనయాజ్యాహుతి, పగిది ధరణిపుత్రి పడియె నంతఁ దేజ మెసఁగ నగ్నిదేవుండు మిన్నంది, మహితశిఖలు గలిగి మండఁ జొచ్చె.

⁠ 2367

ఉ.⁠

లోలవిలాసఖేలనవిలోచనమానము లాననాబ్దమున్ లాలితబాహువల్లరిమృణాళములుం బృథుకేశభారశై వాలము నొప్ప సీత యనవద్యపవిత్రచరిత్ర విస్ఫుర చ్ఛీల కృశానునందు సరసీగతిఁ జూడఁగ నొప్పె నెంతయున్.

⁠ 2368

చ.⁠

పవడపురాశిలోనినవభర్మశలాకయుఁబోలెఁ జారుప ల్లవములకుప్పలో నిడిన లాలితచంపకదామమట్లు ర క్తవనజరాజిహంసి యనఁగా వరుణాభ్రములోన నున్నయా నవశశిరేఖఁబోలె దహనస్థిత [1]యయ్యె విదేహకన్య దాన్.

⁠ 2369

వ.⁠

అప్పుడు పతివ్రతాశిరోమణి యగుసీత దహనశిఖావృతయై యున్నం గనుంగొని దానవాంగనలు శోకింప నిశాచరులు దుఃఖింపఁ గపులు సమాక్రందనంబులు సేయ సుగ్రీవుండు బెగ్గిల విభీషణుండు పారవశ్యంబు నొంద నంగదుండు విన్నఁ దనంబు సెంద హనుమంతుండు ఖేదింప లక్ష్మణుండు వగలం బొగుల రాఘవుం డవాఙ్ముఖుం డై నిర్వేదింప సురు లనుచితం బన సాధ్యు లన్యాయం బన యక్షు లనుపేక్షణీయం బన గంధర్వు లద్భుతం బన మహోరగంబులు తగ దనఁ జరాచరంబులు దృశ్యాదృశ్యంబులు నగుభూతంబులు దల్లడిల్ల మహాభూతంబు లాక్రోశింప నక్కోలాహలంబు లొక్కపెట్ట నొదవిన.

⁠ 2370

సీ.⁠

ప్రమథులు సనుదేర బాలేందుధరుఁ డైన, మూఁడుగన్నులవేల్పు మున్ను గాఁగ జగముల సృజియింపఁ జాలి యాద్యుం డైన, చతురాస్యుఁ డగుపద్మసంభవుండు గమనీయవికసితకమలపత్రము లన, వేయికన్నులు గలవేల్పుఱేఁడు వహ్నికాలాసురవరుణానిలశ్రీద, శూలహస్తులుఁ గూడి సురుచిరముగ

⁠

1. యై మిథిలేంద్రకన్య దాన్.