| |
దినిశాటాటవి నేర్చి రాముజయకీర్తిస్తంభ మై యుండ నం
దన యీలంక విభీషణు నిలిపెదన్ ధాత్రీసుతం దెచ్చెదన్.
| 605
|
| వ. |
అనిన విని సుషేణుండు సుగ్రీవాదులం గనుంగొని మున్ను నేను సురాసురుల
తెఱం గెఱుంగుదు సమరంబున ధనుర్విద్యావిశారదు లగునసురులు సురల నిట్ల
బాణపాఠంబుల బంధించినయప్పుడు నొచ్చినవారి సురగురుండు దివ్యౌషధమం
త్రంబుల రక్షించుచుండు మనకుఁ దదాచరణంబ శరణంబు దుగ్ధనముద్రంబు
నుత్తరభాగంబునం జంద్రద్రోణపర్వతంబులు గల వందు విశల్యసావర్ణ్యసంధాన
సంజీవకరణులు గల వయ్యౌషధంబులు దేర హనుమంతుండు సమర్థుం డితని
నప్పనికిం బనుచునది కార్యం బనుచు నందఱు విచారించుసమయంబున నంత
వృత్తాంతంబు నంతర్గతంబునం దెలిసి పరమహితోపదేశంబు సేయువాఁ డై మం
చాకినీతీరంబున నుండి దేవర్షిపుంగవుండు.
| 606
|
నారదమహాముని రామచంద్రునొద్దకు వచ్చుట
| సీ. |
మహనీయకాంచనమౌంజీసమేత మై, జిగిఁ జెల్వ మగుమృగాజినముతోడఁ
బరిలిప్తపాండురభసితరజోధూళి, తము లైన బ్రహ్మసూత్రములు వెలయఁ
గరనఖచంద్రికాకలిత మై నిర్మల, స్ఫటికాక్షమాలిక ప్రజ్వరిల్లఁ
బుణ్యతీర్థోదకపూర్ణమై దీప్తిమం, డలిఁ బొల్చు మణికమండలువు వెలుఁగఁ
బల్లజడలకెంపు బాలార్కరుచిపెంపుఁ, గడవ రామచంద్రుకకడకు వచ్చె
రమ్యకాంతిజితశరన్నీరదుండు వీ, ణావిశారదుండు నారదుండు.
| 607
|
| క. |
వచ్చిన తనుఁ గవిపుంగవు, లచ్చెరుపడి చూడ నమ్మహాపదకు మదిన్
నొచ్చుచుఁ బ్రదక్షిణముగా, వచ్చి నిలిచి యన్నరేంద్రవర్యునితోడన్.
| 608
|
| శా. |
దేవా దేవహితంబుగా నజుఁడు ప్రార్థింపం గృపాశాలి వై
యావిష్ణుండవు పొందినాఁడవు మనుష్యత్వంబు సామాన్యున
ట్లీ వీదుర్దశఁ దూలు టేమి మహిమం బిట్లుండ సర్వాత్మునిన్
భావింపం దగుఁ గాక నీకుఁ దగునే బంధవ్యథం జేడ్పడన్.
| 609
|
| వ. |
అని మఱియుఁ దదీయం బైనమహామహిమం బెఱింగించువాఁ డై యి ట్లనియె.
| 610
|
| సీ. |
ఎవ్వనిపొక్కిట నీరేడుజగములు, పన్నినవిధుఁ గన్న పద్మ మలరు
నెవ్వనియురమున నిందిరసవతి యై, చిరలీలఁ గౌస్తుభశ్రీ వెలుంగు
నెవ్వనిచేతుల హేతు లారఁగ గదా, కరవాలశంఖచక్రములు మెఱయు
నెవ్వనియంఘ్రి ము న్మిడిపాపములఁ బాపు, గంగ పుట్టినపుణ్యకథలఁ బొల్చు
నట్టిపరమపురుషుఁ డైననారాయణుఁ, బుండరీకనయను భుజగశయనుఁ
జిన్మయాత్ము హరి హృషీకేశుఁ గేశవు, నిను భజింతు రఖిలమునులు సురలు.
| 611
|
| క. |
నీకంటెఁ బరముఁ డెవ్వఁడు, లోకంబుల లేఁడు రామ లోకత్రయర
క్షాకరణనిపుణ శాశ్వత, వైకుంఠ సమస్తవేదవాదాతీతా.
| 612
|
