పుట:భాస్కరరామాయణము.pdf/379

⁠

వునివన మంతయు నుఱుమాడుచున్నవా రనుచు నదలించి తోలుటయును హను మంతుండు ముందఱికిఁ బఱతెంచి వెఱవకుఁడు వలసినట్లు మధురసఫలాదు లనుభ వింపుఁ డన నంగదుం డట్ల సమ్మతింపఁ గ్రమ్మఱ నవ్వానరులు వనంబు సొచ్చి వనపా లకుల నఖంబులు వ్రచ్చియుఁ దన్నియుం బొడిచియుం గఱచియు బహువిధంబుల నొప్పింప వారలు భయంబునం బఱచి దధిముఖున కత్తెఱం గెఱింగింపం గనలి యుద్ధతిం బొరిగొందు ననుచుఁ గెరలి సాలతాలశిలాయుధు లగువనపాలకులుం దానును వడిం బఱతెంచి కటంబులు నోష్ఠంబులు నదరఁ గొందఱ జంకించియుఁ గొందఱ మోఁదియు నాక్రమింపం గినిసి హనుమత్ప్రముఖవానరు లరుగుదేర నంగదుఁ డుద్దతిఁ గోపోద్దీపితముఖుం డగుచు దధిముఖుం బట్టి మొగంబును మోఁకాళ్లును గూడ నేలం బ్రామిన విసంజ్ఞుం డై తేలిసి తనయనుచరులం గూడు కొని యతివేగంబున రామలక్ష్మణసహితుం డయి యున్నసుగ్రీవుకడకుం బోయి దీనాననుండును ముకుళితాంజలియు నగుచు నమ్మువ్వురకు దండప్రణామంబులు సేసినం జూచి సుగ్రీవుం డి ట్లనియె.

⁠ 541

క.⁠

వెఱవకు లె మ్మెవ్వఁడు ని, న్నెఱుఁగక యిటు నొవ్వఁజేసె నీ వది నాతో నెఱిఁగింపుము నావుడు న, త్తఱి దధిముఖుఁ డల్ల లేచి తరణిజుతోడన్.

⁠ 542

క.⁠

బలువిడి నంగదహనుమం, తులు మొదలగువృక్షచరులు దుర్వారితు లై ఫలదళమధుశూన్యముగాఁ, [1]గలమధువన మెల్లఁ జొచ్చి గాసిలఁ జేయన్.

⁠ 543

చ.⁠

చని ఫలమూలపుష్పమధుసంపద లొప్పఁగ వాలినాఁడు త జ్జనకునినాఁడు నెన్నఁడును సంచల మొందనియీవనంబు మీ రనుచితభంగి నేల నుఱుమాడెద రం చట నానవెట్టఁగా నను నిటు మోఁది రన్న రవినందనుఁ డాత్మ నెఱింగి యి ట్లనున్.

⁠ 544

క.⁠

ధరణిజఁ బొడఁగన నోపును, ధరణీంద్రనిభుండు వాయుతతనయుఁడు లోకో త్తరుఁ డాతఁడు దక్కఁగ న, య్యరుదుంబని చేసి రాఁగ నన్యులవశమే.

⁠ 545

క.⁠

జనకజఁ గానక యుండిన, ననుపమతరబుద్ధిమంతు లంగదముఖ్యుల్ మును దేవాసురులును గది, యనినావన మేల చొత్తు రంతటిమీఁదన్.

⁠ 546

క.⁠

వన మెల్లఁ బెఱికి దధిముఖ, వనపాలుర నిట్లు సేయ వచ్చునె భూనం దనఁ గనుఁగొని ముదమున వ, చ్చిన కతనన్ వార లేమి చేసినఁ జెల్లెన్.

⁠ 547

క.⁠

అనవుడు లక్ష్మణుఁ డత్తెఱఁ, గినజు నడిగి తెలిసి నిక్క మిట్టిద యంచున్ జననాయకుండుఁ దానును, ననురాగాంబుధిని నోలలాడఁగ నంతన్.

⁠ 548

వ.⁠

సుగ్రీవుండు దధిముఖుం గనుంగొని యింక నీ వేమియు వగవకు మంగదాదులు రామకార్యనిర్వాహకులు గాన మనకు మాననీయులు నీ వింక.

⁠ 549

చ.⁠

జవమున నేఁగి రామవిభుసన్నిధి కంగదముఖ్యవానర

⁠

1. గలచి మధువనంబు సొచ్చి